Wybraniec

Arlan to zniewolony kraj, którego jedyną nadzieją jest zapowiedziany przez starożytne proroctwo Wybraniec. By jednak mógł on wypełnić przepowiednię, sam musi najpierw uniknąć śmierci z rąk okrutnego i potężnego Mhar-Tarhada. Amaral, potomek królewskiego rodu, niespodziewanie zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, które mają doprowadzić do ostatecznej rozprawy z najeźdźcą. Nie podejrzewa nawet, że stawką w tej walce okaże się nie tylko wolność kraju, ale i życie jego córki. W tej historii przeplatają się losy wielu postaci, a każda z nich prócz potyczek z licznymi niebezpieczeństwami musi stawić czoła własnym słabościom.




"Wybraniec" to powieść fantastyczna, jednak ma wiele wartości. Główny problem to walka dobra ze złem, czyli to, co występuje w większości książek. Odniosłam wrażenie, że ukazuje sytuację polaków podczas II wojny światowej. Gramvard, stolica Arlanu ukazuje Warszawę, a jego mieszkańcy, którzy na własną rękę walczyli ze sługami wroga, to warszawiacy. Mhar - Tarhad to obraz Hitlera. Nie wiem, czy taki był zamysł autora, ale ja odniosłam takie wrażenie i bardzo mi się to spodobało.

Książka ma mnóstwo zwrotów akcji. Nie pozwólcie się zwieść. Nieprzewidywalna, a tylko w jedynym momencie, wiedziałam kim jest Wybraniec i nie mówię tu o początku książki, a i tak wyprzedziłam bohaterów tylko o kilka stron. Akcja nie zwalnia. Co rusz, opisywana jest jakaś walka i jak to podczas wojny, praktycznie na każdej stronie ktoś umiera.

Widać kunszt autora. Opisy były długie, ale ani raz, nawet na chwilę, nie nudziłam się. Bardzo wciąga, a ja, natychmiast utożsamiłam się z sytuacją arlańczyków. Naprawdę, nie cierpię powieści wojennych, ale tym razem... było to tak ciekawie napisane, że nie sposób polubić tej książki.

Bohaterowie byli znośni i naprawdę ich lubiłam, ale przez jedną z bohaterek, myślałam, że mimo wszystko odłożę tę powieść. Marana była najbardziej irytującą, pozytywną bohaterką z jaką spotkałam się w ciągu ostatnich dwóch lat. Jej bezsilność, nieporadność była nie do zniesienia.

Moim ulubionym bohaterem był Ksaref. Potwór idealny stworzony, przez Mhar-Tarhada. Nie miał uczuć, jego jedynym celem było zabijanie, które sprawiało mu przyjemność i praktycznie nie można było go zabić. Był okrutny, ale w końcu, dzięki małej dziewczynce, był bliższy człowieczeństwa niż nie jeden z nich.

Książka pełna wartości, które wiele wniosą w wasze życie. Mimo Marany, warto ją przeczytać, choćby po to, by poznać losy Ksarefa. Z takimi książkami, przychodzi wiara w polskich pisarzy.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwo Novae Res

Kolekcjonerka perfum

Londyn, 1955 rok: Grace Munroe ma dwadzieścia siedem lat. Jej małżeństwo z upadłym arystokratą Rogerem nie należy do udanych. Okazuje się, że życie londyńskich wyższych sfer to nie dla niej. Świat konwenansów, sztywnych manier i przepychu okazuje się wprost nie do zniesienia. Pewnego dnia Grace otrzymuje list, w którym dowiaduje się, że jest jedyną spadkobierczynią niejakiej Evy d’Orsey i że odziedziczyła po niej wspaniały apartament w stolicy Francji. Aby wyjaśnić pomyłkę, postanawia polecieć do Paryża. Wyjazd jest dla niej dobrą okazją, by oderwać się od problemów małżeńskich.Na miejscu Grace postanawia rozwikłać tajemnicę dziwnego spadku i z pomocą prawnika zbiera informacje o tajemniczej Evie d’Orsey. Poznaje jej dawne losy: pokojówki w nowojorskim hotelu, która z czasem staje się bohaterką licznych skandali i romansów, a także inspiracją dla największego kreatora perfum tamtych lat. Krok po kroku Grace odkrywa kolejne sekrety z życia Evy a także powód, dla którego to właśnie jej został zapisany apartament przy Place des Vosges...







Sięgnęłam po tę książkę z nadzieją na dobrą lekturę. Naturalnie nie zawiodłam się. Przeczytałam ją bardzo szybko, ale nie ze względu na dużą czcionkę,a dlatego, iż jest to niesamowity złodziej czasu. Powodzenia, kiedy będziecie chcieli się od niej oderwać. Przede wszystkim wątek detektywistyczny przyciągnął mnie do tej powieści. Gdyby nie to, że Grace na własną rękę chciała się dowiedzieć, dlaczego Eva zapisała jej majątek, całość byłaby nudna.

Główna bohaterka była trochę naiwna, jednak była znośna. Rozczarowała mnie jej reakcja, gdy dowiedziała się co ją łączy z Evą d`Orsey . Inni bohaterowie nie byli specjalnie barwni, ale nie zwróciłam na to uwagi. Wygląd zewnętrzny nie był zarysowany w jednym miejscu, a rozbijał się na urywki w kilku rozdziałach (np. "Jego niebieskie oczy" czy "Był wysoki, więc..")

Rozdziały były napisane z kilku perspektyw. Historia Evy była zobrazowana jako opowiadanie z jej punktu widzenia oraz mniejsze urywki opowiadała madame Zed. Przeszłość Grace także był opowiedziana. Jej dzieciństwo: śmierć ojca, ukochaną nianię itd.

Niektóre wątki pozostały niewyjaśnione. Zadaję sobie wiele pytań i nigdy nie uzyskam odpowiedzi. Mimo wszystko podobała mi się ta książka i polecam ją wszystkim. Jeżeli szukacie czegoś mocniejszego, coś z fantastyki, romans czy kryminał ta książka nie jest dla ciebie. Niech was nie zmyli stwierdzenie o wątku detektywistycznym. Nie znajdziecie tu aury tajemniczości ani intrygujących przygód. Jest to idealna obyczajowa powieść na wakacje.

                                                         Zdjęcie jest mojego autorstwa i nie zezwalam na jego kopiowanie
                        Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję wydawnictwo Muza

Tatuaż z lilą

Gdy Nina kończy 18 lat, w jej życiu zdarza się aż nadto przełomów. Jej chłopak okazuje się zainteresowany też innymi dziewczynami. W wypadku samochodowym giną jej rodzice. Jedynaczka na dalszą część edukacji wyjeżdża z Wilanowa do swojej ciotki w Stanach Zjednoczonych. Ale w rzeczywistości przenosi się dalej niż za ocean. Okazuje się, że otrzymany w emocjonalnej chwili tatuaż zaczyna być dla niej kluczem do świata Antilii, w którym nie wszyscy są przyjaciółmi…




Jeśli miałabym wyrazić swoją opinię, gdy byłam poniżej 200 strony byłaby to dobra recenzja, ale teraz nie jestem pewna. Od początku coś się działo i zachęcało do dalszego czytania. Bardzo cenię sobie, jeżeli książka zaczyna się bez zbędnych wstępów. Dawno tak szybko nie przeczytałam książki. Do 200 strony była to zwykła powieść z paranormal romace tylko, że jest to powieść fantasy dowiadujemy się po dwusetnej stronie, a tonie było dobrym pomysłem by tak odkładać ten wątek. Naturalnie domyślałam się wcześniej, ale Nina dowiedziała się tego pod koniec. Gdyby druga część nie zmieniła się w science fiction całość byłaby lepsza. Moim zdaniem pomysł z królestwem na innej planecie i magicznych kwiatach był kiczowaty. Kiedy fabuła skupiła się na tym czytałam tylko po to, aby dowiedzieć się kto wygra. Nie dowiedziałam się.

Główna bohaterka to głupia nastolatka. Potem stara się to zmienić, ale nie do końca jej się to udaje. Nadal pozostaje naiwna i bardzo mnie to irytowała. Mimo wszystko utożsamiłam się z nią. Bohaterowie byli znośni i tacy jakich bym sobie wyobraziła w sytuacji zaistniałej w książce.

Po gorzkich słowach muszę przyznać, że jednak podobała mi się ta książka. Były łzy, był niepohamowany śmiech, ale najbardziej odczułam ekscytację. Wyprowadzić się z Polski do Ameryki? Bajka i moje marzenie. Oczywiście dla Niny był to początek problemów.

Okładka była zachęcająca na komputerze, ale gdy zobaczyłam ją na żywo mniej mi się podobała. Ładna kolorystyka, ale pomijając to, że dziewczyna z okładki nie pasuje do opisu w książce, a tatuaż jest w zupełnie innym miejscy niż być powinien to jej twarz jest tylko niebrzydka, ale nie pasująca w żaden sposób to powieści. Za to ma ładne buty.

Książka wyłącznie dla młodzieży warto ją przeczytać choćby dla pierwszych 200 stron. Pochłonęłam je błyskawicznie. Na pewno sięgnę po kolejną część. Z takimi książkami przychodzi duma i przekonanie, że polak potrafi.

Za możliwość przeczytania powieści dziękuję Pani Ewie Seno oraz wydawnictwu Feeria

Moja mama czarownica. Opowieść o Dorocie Terakowskiej

Jedna z najpopularniejszych polskich pisarek, wzbudzająca skrajne emocje, żona Macieja Szumowskiego, matka dwóch córek, indywidualistka i prowokatorka, kobieta o silnym charakterze i wielkiej wrażliwości, niepokorna, niezależna, nieodgadniona.




O ile poprzednie książki nie przypadły mi do gustu, to ta książka mnie zaskoczyła. Po poprzednich pozycjach tej autorki, nie liczyłam już na nic nadzwyczajnego. Nie jestem fanką biografii, a ta książka na taką zakrawa. Biografie kojarzą mi się z nudą, bo kto by chciał czytać o czyimś życiu? Przy tej książce na pewno nie będziecie się nudzić. Pani Dorota Terakowska oraz Katarzyna T. Nowak mają przeszłość o jaką ich nie podejrzewałam. Momentami była one nieprawdopodobne, a jednak Dowiedziałam się, że Pani Dorota miała najładniejsze nogi w Krakowie, a Pani Katarzyna próbowała porwać samolot.

Pani Dorota była interesującą osobą, czego nie spodziewałabym się po przeczytaniu jednej z jej pozycji. Nigdy nie spojrzałabym na nią jak na zbuntowaną nastolatkę. Rodzina Terakowskich także nie była mniej osobliwa. Przyznam szczerze, że gdyby trochę podkolorować historie z życia tejże rodziny, wyszłaby niezła książka fantasy." Moja mama czarownica" jest bogata w ilustracje, a dokładniej zdjęcia. Był to wspaniały pomysł, aby je opublikować.

Powieść napisana jest lekkim językiem, zupełnie zrozumiałym i dlatego też, przyjemnie i szybko się ją czytało. Nie ma wszechobecnego chaosu, jaki zauważyłam w innych książkach Katarzyny T. Nowak. Każda postać jest barwnie przedstawiona i opisana. Żadna z nich nie jest nudna. Mimo wszystko nie wiem czy chciałbym mieć taką rodzinę. Książka jest napisana z humorem, ale opowiada o wielu problemach życiowych oraz relacji matki z córką, która początkowo nie jest najlepsza. Jest to z pewnością najlepsza książka biograficzna, jaką czytałam.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Literackimu

oraz Katarzynie T. Nowak

Co mówią umarli

Na jednej z plaż nieopodal Kartageny zostają odnalezione przez policję zwłoki kilkunastoletniej Susany. Nieopodal policja odnajduje również spitego do nieprzytomności i pokrwawionego chłopaka. Wszystko wskazuje na to, że to on jest mordercą, więc szef policji w Cartagena powierza, w swoim mniemaniu błahą, sprawę młodemu i niedoświadczonemu inspektorowi, Juanitowi Proezie. Inspektor prowadzi śledztwo zgodnie z przyjętymi normami - żmudnie i po kolei. W trakcie przesłuchań, badań i poszukiwań dochodzi do wniosku, że zabójstwo dziewczyny jest jednym z wielu morderstw wcześniej nierozpoznanych przez policję, dokonanych przez seryjnego mordercę. Niektóre ślady prowadzą do dziwnego klubu "Klubu Lolita", w którym spotykają się miłośnicy powieści Nabokova.







Jestem trochę zawiedziona. Akcja nie jest tak wartka jakbym sobie tego życzyła i taka jakiej się spodziewałam. Od kryminałów wymagam nutki thrillera, strachu. Moment znalezienia ciała nie ma w sobie tego dreszczyku i emocji, który zwykle towarzyszą takim scenom. W każdym kryminale musi być dochodzenie, a do tego nie ma wątpliwości. Tutaj oczywiście był ten element, ale nie wyczuwało się tego, że wszystko jest pokryte tajemnicą. Moment odkrycia sprawcy powinien wywołać u mnie dreszcz emocji, ale... nic takiego nie nastąpiło. Gdy morderca tłumaczył cel swoich działań powinno wywołać to we mnie jakieś uczucia. Ostatecznie, jest to przecież punkt kulminacyjny. Podczas wizyty w prosektorium wszystko powinno być lepiej opisane. Od strony emocji ta książka mnie zawiodła.

Do kreacji bohaterów, autor nie przywiązał szczególnej uwagi, a przynajmniej jeżeli chodzi o wygląd. Do charakterów nie mogę się przyczepić. Bohaterowie byli przyjemni. Każdy z osobna miał odmienny sposób bycia. Ci, którzy mieli irytować robili to, a ci, którzy mieli być pozytywni byli nimi.

Do samego końca nie wiedziałam kto jest sprawcą. Kiedy już myślałam, że odkryłam wszystko nagle, BUM! Pomyliłam się. Nie zmienia to faktu, że tajemnica nie byłą wyczuwalna.

Mimo gorzkich słów jakie tu padły książka nie była tragiczna. Czytało się przyjemnie i szybko utożsamiłam się z głównym bohaterem. Nie nudziłam, opisy nie były męczące, a dialogi humorystyczne. Jeżeli macie ochotę na lekką powieść, bardzo ją polecam. Kryminał jest z niej kiepski, ale powieść przyjemna. Jest to nie całkiem udany debiut. Mimo wszystko chętnie sięgnę po kolejną część.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Muza:

Przypominam także o konkursie, w którym można wygrać "Kasikę Mowkę": http://chcecosznaczyc.blogspot.com/2014/06/konkurs-z-katarzyna-t-nowak.html

Zamieniona

Kiedy Wendy Neverly miała sześć lat, matka, przekonana, że jest potworem, usiłowała ją zabić. Jedenaście lat później Wendy usiłuje zgłębić swoją tajemnicę. Kim jest? Do jakiego świata należy? I dlaczego jest inna?
W kolejnym nowym mieście i w nowym liceum Wendy znowu jest wyobcowana. Nie potrafi się z nikim zaprzyjaźnić. I nikomu nie może zdradzić swojego sekretu: że potrafi wpływać na ludzkie umysły, narzucać im swoją wolę...
Pewnej nocy za jej oknem zjawia się nieoczekiwanie tajemniczy Finn. Chłopak zna odpowiedzi na jej pytania, zagadkę
jej przeszłości, źródło jej daru i drogę do miejsca, którego istnienia nawet nie podejrzewała...




Obok tej książki wielokrotnie przechodziłam obojętnie. Zawsze w pewnym momencie ją zauważałam, ale za każdym razem miałam do kupienia coś lepszego. Pewnego dnia pomyślałam "A co mi tam?" i kupiłam ją. Sama z siebie śmiałam się, że wcześniej nie chciałam poznać tego arcydzieła. Opis to nic w porównaniu z tym, co znajdziemy w środku.

Mamy dosyć oczywistą sytuację: Dziewczyna inna niż wszyscy. Pewnego dnia spotyka tajemniczego nieznajomego, a wtedy jej życie diametralnie się zmienia. To byłoby naprawdę najbanalniejsza książka na świecie. Tymczasem autorka użyła wątku trolii. Nie takich jakie wszystkie znają. Co to, to nie. To nadało świeżości powieści. Kolejne urozmaicenie wprowadza to, że "matka" chciała zabić Wendy w dzieciństwie. Wątek miłosny jest świeższy i ciekawszy niż w innych książka typu paranormal - romance.

Bohaterowie są przyjemni. Natychmiast utożsamiłam się z główną bohaterką. Nawet negatywne postacie są na pewny sposób sympatyczne. Natomiast Finn jest moją ulubioną postacią. Zmienia się to wraz z trzecią częścią trylogi. Nie znaczy to, że będzie on negatywną postacią.

Napisane lekko i przyjemne. Opisy nie nudzą,akcja biegnie cały czas w szaleńczym tempie, ale czytelnik się nie gubi. Dialogi i opisy są ciekawe.

Polecam tę książkę szczególnie młodzieży. Jest napisana z myślą o nastolatkach i myślę, że tylko dla nich. Starszym może się nie spodobać, a młodsi mogą jej nie zrozumieć. W pewnym sensie morał może być zaskakujący. Uwielbiam tę książkę.

Kobieta w wynajętych pokojach

Sympatyczna bohaterka, z którą czytelniczki identyfikują się od pierwszych stron książki, w niczym nie przypomina typowej "starej panny". Jest inteligentna i samodzielna, ma ciekawą pracę, a przez jej życie nieustannie przewijają się mężczyźni (wśród nich między innymi: ksiądz i kucharz). A jednak nie udaje się jej uciec od problemów, które przeżywa każda współczesna kobieta: pragnie zachować niezależność, poszukuje prawdziwej miłości, walczy ze strachem przed samotnością i upływem czasu. Boi się jednak zobowiązań, nie ma instynktu macierzyńskiego; musi poradzić sobie z emocjonalnym zawirowaniem spowodowanym życiem w miłosnym trójkącie.




Miało to być coś o miłości, a przynajmniej to wywnioskowałam z opisu. Miało to być coś przyjemnego. Czy było? Nie do końca.

Historia niby prosta, oczywiście na pozór. Czytając tę książkę nie miałam wrażenia, że czytam o czterdziestolatce. Postaci były dosyć przyjemne, Irytowało mnie, że autorka nie nadała imion mężczyzną głównej bohaterki. Przez cały czas był to "Pierwszy" i "Drugi". Wszystko było bardzo zagmatwane. Nie mogłam się połapać. Nudziłam się i choć widzę w tej powieści pewien potencjał to nie było to szczególnie przyjemne. To było po prostu... dziwne. Może to ja tego nie zrozumiałam, a może taka po prostu jest. W każdym razie wyrażam TYLKO swoją opinię.

Okładka jest intrygująca, a czcionka duża, więc dobrze i szybko się czyta. Według mojej znajomej, tytuł jest co najmniej dwuznaczny. Treść taka na szczęście nie jest.

Jestem zawiedziona, że autorka kolejny raz pisze o starszej kobiecie. Rozumiem, że może łatwiej jest jej o nich pisać, ale może odmiana wyszłaby wszystkim na dobre? Książki Pani Katarzyny z pewnością nie są skierowane do młodzieży, ale może warto by się nad tym zastanowić? Może jakiś wątek fantasy? Z takim warsztatem pisarskim jestem pewna, że by się udało.

Książka nie spodoba się młodzieży, ale dla starszych czytelników może być przyjemna. Wielu ludziom może się spodobać, więc zachęcam do przeczytania jej mimo wszystko.

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję wydawnictwu Literackiemu i Katarzynie T. Nowak

Ps. Wywiad chcielibyście teraz, czy po recenzji "Moja mama czarownica"?

Zaręczyny

Evelyn jest mężatką od czterdziestu lat - tyle czasu upłynęło od chwili, kiedy drugi mąż zsunął z jej palca pierwszą obrączkę i wyłożył na to miejsce swoją. Delphine oglądała dwa oblicza miłości - ekstatyczną euforię romansu i wściekłą, mściwą furię, która przyszła po jego zakończeniu. James, ratownik medyczny, pracuje na nocną zmianę i wie, że rodzina żony uważa, iż mogła trafić lepiej, zaś Kate, partnerka Dana od dziesięciu lat, widziała już najrozmaitsze śluby - na plaży, w ogrodzie lub w zamku - i poprzysięgła sobie nigdy, pod żadnym pozorem, nie wychodzić za mąż.




Ta powieść jest książką wielowątkową. Dzieje się w okresie prawie stu lat. Żaden z bohaterów nie jest ze sobą w jakikolwiek sposób związany, jedyne co łączy te historie to zaręczyny, a dokładniej diamentowe pierścionki.

Jest to niezwykła powieść. Uczy wiele, choć nie jest to mocno zarysowane. Po jej przeczytaniu na wiele spraw spojrzałam inaczej.

Czyta się długo aczkolwiek przyjemnie. Nie ma tam akcji, jest to powieść obyczajowa. Ma ładną okładkę, choć ta sugeruje lekturę dla nastolatków. Nie nudziłam się, choć w zasadzie nic się nie działo. Styl pisania autorki jest na tyle dobry, że nawet z opisu zwykłego dnia codziennego, potrafi zrobić coś ciekawego.

Sięgając po tę lekturę nie spodziewałam się fajerwerków. Dobrze, że jednak ją przeczytałam, bo wiele bym straciła.

Postacie są barwne, choć ciężko mi powiedzieć o nich coś więcej, ponieważ nie mogłam się skupić na jednym z nich i nie zwracałam na to uwagi. Każde myśli inaczej i ma inne poglądy. Mają różne zdanie i na pewno któryś z nich jest podobny do ciebie. Ja znalazłam taką osobę.

Polecam tę książkę starszym. Nie mówię, że nie nadaje się dla młodzieży, ale kogoś takiego może po prostu nudzić. Jeśli macie wątpliwości to nie, nie jest to książka dla dorosłych.

Za możliwość przeczytania tej pozycji dziękuję wydawnictwu Muza

Alicja w krainie zombi

Jej ojciec miał rację. Potwory istnieją… By pomścić śmierć rodziny, Alicja musi się nauczyć, jak walczyć z zombi. Nie spocznie, dopóki nie odeśle każdego żywego trupa z powrotem do grobu. Na zawsze.


Ta książka nie zmusza do myślenia. Jest to typowa młodzieżówka, coś na kształt Zmierzchu z tą różnicą, że nie ma wampirów, a są zombi i pierwszoplanowy przystojniak nie jest kimś o nadprzyrodzonych mocach (prawie), ale to nie czyni z tej książki obyczajówki. Nadal jest to paranormal romance, ale najważniejszy wątek to zombi, co bardzo mi się podobało. Nie czytałam jeszcze książki o nich, ale słyszałam o tym co nieco, więc stwierdzam, że w tej powieści na te potwory autorka miała świeży pomysł. Zombi - duchy, a ich łowcy także mają jakieś nadprzyrodzone moce, których oczywiście nie zdradzę, ale od razu zaznaczam - nie są czarodziejami, ani nic w tym rodzaju.

Inicjatywa bardzo ciekawa. Napisane prosto, ale to atut. Wciąga i nie można się oderwać, ponieważ akcja płynie do ostatniej strony. Chciałabym napisać, że początek także był taki wspaniały, ale nie mogę. Przez kilkadziesiąt stron nic się nie działo, więc się nudziłam i pomyślałam, że nic z moich wysokich oczekiwań, a jednak się pomyliłam.

Główna bohaterka była znośna, ale momentami mnie irytowała. W jej zachowaniu wiele bym zmieniła, ale po zastanowieniu się doszłam do wniosku, że bez tego książka byłaby mniej barwna. Cole - mój kochany Cole. Szef "gangu", którego bała się całą szkoła. Oczywiście to w nim Alicja się zakochuje. Gdy dowiedziałam się o co chodzi byłam zirytowana tym, że mają ich za brutali, a tymczasem oni ratowali im tyłki.

Sięgając po tę powieść chciałam przeczytać coś lekkiego, młodzieżowego. Naturalnie nie zawiodłam się. Książka momentami przewidywalna, co nie znaczy, że mi to przeszkadza. Na pewno sięgnę po kolejną część.

Uprowadzona

Ta historia mogła się przydarzyć każdej dziewczynie. Tak, tobie też. Lotnisko. Oczekiwanie na przygodę. Przystojniak, który proponuje ci kawą. A po chwili jesteś na końcu świata, zdana na łaskę i niełaskę porywacza.

Czy przetrwasz?

Czy wrócisz do swojego życia?

A co będzie, jeżeli się zakochasz??

Jak mogę coś napisać o książce, która tak mnie wzruszyła? Nie wiem, ale spróbuję.

Nie zdarza mi się płakać przy książce. Nigdy. Tym razem musiałam, nie mogłam inaczej. Sądziłam, że będzie to zwykła opowieść miłosna dla nastolatków. Szczerze? Była. No może ten wątek miłosny nie był taki wyraźny od początku. Byłą to ciekawa historia, napisana prosto i niezbyt barwnym językiem. Całość to list, w którym Gemma - tytułowa uprowadzona pisze do Tylera - porywacza. Teraz może tego nie rozumiecie i nie będziecie przez ponad połowę książki, ale w końcu zobaczycie sens tego. Powieść wciągała i niechętnie ją odkładałam, ale nie byłą ambitna. Aczkolwiek jakimś sposobem się w niej zakochałam.

Wspominałam już, że mam słabość do negatywnych bohaterów? Tyler w gruncie rzeczy taki był, ale nie od początku można by tak jednoznacznie stwierdzić. No, więc Tyler został moim aktualnym książkowym mężem, a znając życie potrwa to dopóki nie zacznę następnej książki.

Gemma była naiwna. Zwykłą nastolatka jakich wiele w książkach. Mimo wszystko polubiłam ją. Momentami mnie irytowała swoimi uczuciami, ale nie była najgorzej wykreowana. Miała wolę przetrwania i niewątpliwie była odważna.

Ten moment kiedy płakałam. Nie spodziewałam się tego po tej książce, ponieważ od początku wydawała mi się płytka, tylko historia Tylera dawała do myślenia. Pod koniec zaczęłam odczuwać wzruszenie. Na ostatniej stronie pękłam. Przy ostatnich słowach skierowanych do Tylera łzy leciały mi jak grochy i do tej pory emocje nie opadły.

Książka skierowana jest dla młodzieży i naprawdę ją polecam. Może także wzruszycie się tak jak ja? Przeczytajcie - musicie.

Kasika Mowka

Samotna, porzucona przez rodziców dziewczynka, jest wychowywana przez nadopiekuńczą babcię, która stwarza jej sztuczny azyl. Kasika Mowka jest dzieckiem całkowicie wyizolowanym i nie przystosowanym do świata. Przeczytała tony książek, a nie potrafi umyć się ani zawiązać sobie butów.







Nie ulega wątpliwości, iż ta książka jest wyjątkowa. Krótka, bo liczy sobie zaledwie trochę ponad sto stron, ale mimo to, przekazano w niej wiele treści. Opowiada o nietypowym dzieciństwie, trudnym dojrzewaniu, buncie i dążeniu do wolności. Osobliwa, wspaniała. Podobała mi się, a zarazem nie.

Kasika Mowka to nie prawdziwe imię i nazwisko głównej bohaterki. Jest wymyślone przez nią w dzieciństwie. W wieku dziesięciu lat dziewczynka zdała maturę. W wieku trzech lat czytała i pisała płynnie. Jest dziwną postacią. Czyta setki książek i przewyższa inteligencją każdego, nie tylko w swoim wieku. Gdy ją poznajemy jest po prostu małą dziewczynką, dziwną, ale w miarę normalną. Z wiekiem stała się opryskliwa, złośliwa i nieznośna. Rozkazywała swojej babci na nic nie zważając, nie licząc się z nikim. Była bardzo irytująca. Wychowana w niezwykły sposób nie potrafiła sprzątać ani nawet się umyć. Nie potrafiła gotować ani nawet kroić chleba.


Babcia tytułowej bohaterki była poczciwą kobietą. Trzymała swoją wnuczkę pod kloszem. Nie pozwalała jej sprzątać, gotować, kroić chleba, a to wpłynęło okropnie na Kasike. Nigdy jej nie wypuszczała dalej niż na podwórko i do szkoły kiedy chodziła tam przez krótki czas. Przez to, gdy dziewczyna wyruszyła poza bramę kamienicy, ludzie i gwar przeraziły ją i zgubiła się. Babcia była na każde zawołanie dziewczynki. Mówiła "Zrób mi kanapki", a ona to robiła. Kochała ją, zrobiłaby dla niej wszystko. Znosiła jej humory i nie odstąpiła. Pewnego dnia umarłą, a Kasika musiała radzić sobie sama. Nigdy nie pracowała, nie sprzątała, nie znała świata. Wyobraźcie sobie jej sytuację.


Ta książka jest piękna,ale niesamowicie irytująca. Mam co do niej mieszane uczucia. Spodobać może się każdemu lub nikomu. Nie potrafię określić do kogo jest skierowana.


Niedługo pojawi się wywiad z autorką. Z tą książką przyszło wiele pytań. Na półce czekają w kolejce jeszcze dwie książki tej pisarki, więc dopiero gdy je zrecenzuję wywiad będzie kompletny.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Literackiemu

Oraz Katarzynie T. Nowak

Troje

Czarny czwartek. Dzień, którego nie sposób zapomnieć. Dzień, w którym niemal równocześnie w czterech miejscach na świecie dochodzi do katastrof wielkich samolotów pasażerskich. Giną setki ludzi, przeżywa tylko czworo. Jedną z nich jest Pamela May Donald. Leżąc w pogorzelisku, wśród poskręcanych fragmentów kadłuba i zmasakrowanych szczątków współpasażerów, nagrywa na komórkę wiadomość, która wstrząśnie światem. Wkrótce potem umiera.

Zostaje ich tylko troje.

To dzieci, jakimś cudem prawie niedraśnięte, co nie znaczy, że niezmienione. Wokół nich i z nimi zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Nie uchodzi to uwagi religijnych fanatyków na całym świecie. Pojawiają się domysły, podejrzenia i teorie. Niektóre intrygujące, inne fantastyczne, jeszcze inne groźne. Wreszcie komuś przychodzi do głowy myśl, że musi być jeszcze jeden ocalony. Jeszcze jedno cudowne dziecko. Rozpoczynają się poszukiwania, a raczej polowanie.

I wtedy świat zmienia się do końca.


Ostatnimi czasy stało się głośno o książce "Troje" Sarah Lotz. Niedawno miała swoją światową i polską premierę, a ja od czasy, gdy o niej usłyszałam chciałam ją bardzo przeczytać. Początkowo jej treść była tajemnicą, co jeszcze bardziej wzmogło moje zaciekawienie tą książką. Wiedziałam, że będzie grzechem jej nie przeczytać. Pewnego dnia wydawnictwo Akurat przysłało mi tę książkę do zrecenzowania. Nie macie pojęcia, jaka z tego powodu byłam szczęśliwa. Z chwilą, gdy zobaczyłam okładkę byłam zachwycona. Z pewnością jest to najlepsza okładka jaką widziałam od dawna. Czarne brzegi kartek, czarna okładka. Tajemniczy samolot w tle, ten wymowny tytuł rzucający się w oczy i cztery line, niby namalowane palcami we krwi. Trzy czerwone, jedna czarna. Wizerunek ocalałych dzieci w tych czerwonych liniach, ale nikogo w czarnej. Trzy mają symbolizować Troje ocalałych, jedna ma symbolizować Pamelę, która przeżyła, nagrała wiadomość i zmarła. Kto by nie sięgną po taką książkę?

Okładka jest tylko miłym umileniem, liczy się treść. Naturalnie spodziewałam się fajerwerków. Jak mogło być inaczej? Z tyłu książki tajemnicze napisy:

Cztery katastrofy.

Troje ocalonych.

Przesłanie, które zmieni losy świata.


Odchyl okładkę z tyłu i zobaczysz dokładniejszy opis. Nie mogłam się oprzeć i natychmiast zaczęłam czytać. Pierwsze strony były nudne, ale tak to bywa w przypadku wielu książek. Na pierwszy ogień poszła historia Pameli. Pierwsze zdania są bardzo śmieszne, ponieważ bohaterka nie odwiedziła toalety przed wejściem do samolotu. Ten dobry humor znika gdy samolot zaczyna spadać.


Całość to relacje świadków, tych, którzy stracili bliskich oraz ludzi w żaden sposób nie związanych z katastrofami ani ofiarami. To bardzo urozmaicano książkę. Fabuła jest bardzo ciekawa, ale wszystko psuje sposób w jaki jest napisana. Całość to ciąg monologów. Czyta się długo, a zarazem przyjemnie. Nie ma opisów, ponieważ wcale nie jest to jako tako opowieść.


Nie jestem zachwycona. Może moje złe wrażenie jest spowodowane wygórowanymi oczekiwaniami? Nie mogę wam jej odradzić z czystym sumieniem. Mimo wszystko jest to piękna książka. Spodoba się wielu osobom, ale mnie raczej nie. Na pewno nie jest to jednak z tych książka, do których się wraca. Nie jest to lekka lektura,bezmyślna. Miło spędzić z nią czas, ale po pewnym czasie się nudzi.

Za możliwość przeczytania tej książki, dziękuję wydawnictwu Akurat

Dziwna i piękna opowieść o Percy Parker

W mrocznym sercu Londynu wznosi się gmach Akademii Ateńskiej. Przekraczając jej próg, dziewiętnastoletnia Persefona lęka się, co ją tam czeka. Nie słyszała o tajemniczym profesorze Alexiem Rychmanie, o gęstniejących ciemnościach i budzących grozę nadprzyrodzonych siłach, przeciwko którym wybrańcy tacy jak Alexi trzymają straż. Ma nadzieję, że sklepione kamienne wejście do Akademii to wrota do nowego życia, jakże innego od tego, jakie znała. I zaproszenie do romantycznego i niebezpiecznego tańca na granicy życia i śmierci…


Książka wyjątkowo poetycka, niesamowita z gatunku paranormal - romance. Opowiada historię Percy Parker i to wokół niej, skupia się cała fabuła. Standardowo: zwykła dziewczyna, która okazuje się niezwykła. Tym razem jednak, nie jesteśmy postawieni przed jej rozmyśleniami "Czy to prawda? Może oni kłamią? Duchy? To niedorzeczność. Z pewnością mnie oszukują", co irytuje mnie w wielu książkach. W tym przypadku, główna bohaterka wie o swoich zdolnościach, a przynajmniej ich części. W moim odczuciu, jest to duży atut.

Bohaterowie są barwni, charyzmatyczni i niesamowicie realni. Każdy z nich ma cechę, która bardzo mnie denerwuje, ale ma ją każdy człowiek, więc nie mogę uznać tego za wadę. Percy, gdy ją poznajemy jest zadziwiająco nieśmiała i wstydliwa."...gdy ją poznajemy", ponieważ jak większość bohaterów w książkach, zmienia się na lepsze (?). Wstydzi się swojego widmowego wyglądu i ukrywa to jak może, jednak ja, która chciałabym mieć bladą skórę (skutki uboczne lat nałogu czytelniczego) czytając o reakcji ludzi na nią, byłam zaskoczona. Wychowała się w klasztorze i za jedynego przyjaciela miała ducha, który w pewnym sensie zastępował jej ojca, więc była inna także i z tego powodu. Stała się śmielsza, dzięki znajomości z Alexim.

Właśnie - Alexi Rychman. Ach, co w nim takiego jest? Nie jest nastolatkiem, tylko mężczyzną około trzydziestu pięciu lat, jednak nie odczuwałam tego specjalnie. Owszem, był odpowiedzialny i zachowywał się nienagannie, ale w czasach wiktoriańskiego Londynu, czyż nie wszyscy tacy byli? Raczej nie, ale na pewno większość. Coś sprawiało, że nie sposób go nie polubić, a nawet pokochać.Ma pewne.... zdolności. No cóż, przecież jest jednym z Wybranych. Jest dosyć arogancki, ale to nadaje mu charakteru. Jest profesorem Percy i przywódcą wielkiej szóstki. Na tapetę wzięłam Percy i Alexiego, teraz skojarzcie fakty (przypominam, że to paranormal - romance) i pamiętajcie, że jest profesorem Persefony, a za ich bliższą znajomość oboje mogliby być zmuszeni opuścić Akademię.

Gdy czytamy tę powieść po Londynie grasuje Kuba Rozpruwacz. Och, jak będziecie zaskoczeni wizją autorki co do słynnego mordercy. Fabuła jest piekielnie ciekawa i nie sposób się oderwać. Jakże byłam zła, gdy coś zmuszało mnie do przerwania czytania! Doznałam kaca książkowego (patrz: Wikipedia), ale na scenie pojawiła się "Alicja w krainie zombi" - niedługo i jej recenzja.

Książkę polecam każdemu. Spodoba się szczególnie młodzieży, ale jeżeli starsi lubią książki tego typu - czemu nie? W każdym razie, polecam gorąco. Do tej pory nie mogę się otrząsnąć i nie wiem jak wytrzymam, do momentu, gdy sięgnę po kolejną część.

Książka bierze udział w wyzwaniu:

Cięcie - recenzja gościnna

Pierwsza recenzja gościnna na blogu. Goszczę profesjonalną recenzję z profesjonalnego bloga (link na końcu) i zastanawiam się co do sięgnięcia po tę książkę.
-------------------------------------------------------------------------
Żyjemy w dobie portali społecznościowych. Nierzadko miesiącami nie widujemy naszych przyjaciół, jednak pozostajemy w przekonaniu, że wiemy, co u nich słychać, wszak "lubimy" kolejne miejsca, w których meldują się za pomocą facebooka, komentujemy ich zdjęcia i czytamy statusy. Każde istotne wydarzenie ze swojego życia udostępniamy znajomym, aby pochwalić się nowonarodzoną córką, nowym związkiem czy wakacjami w egzotycznych krajach. Ale czy zastanawialiśmy się kiedyś, co wtedy, jeśli oprócz wirtualnych przyjaciół nasz profil śledzi też przestępca? Równie dobrze może to być włamywacz, który czeka na wpis o wyjeździe na urlop, jak i morderca, który przez portal społecznościowy poznaje zwyczaje swojej ofiary po to, aby w końcu ją dopaść.

Znajomi Jasmin Peteres nawet nie przypuszczają, że ta została zamordowana. Wszak nieprzerwanie publikuje wiadomości na swoim profilu. Zgodnie z zasadą, że kogo nie ma na facebooku, ten nie żyje, dziewczyna zapewne ma się dobrze. Nikt z wirtualnych przyjaciół Jasmin nie przypuszcza, że kobieta padła ofiarą psychopatycznego mordercy, który konsekwentnie pozostaje w kontakcie ze znajomymi Jasmin podając się za nią samą.

Clara Vidalis jest policjantką w stopniu komisarza w wydziale zabójstw, w niedawno utworzonym referacie ekspertyz sądowych i psychopatologii, a przede wszystkim - świetną detektyw. Wstąpiła do policji z powodów osobistych. Młodsza siostra Clary, Claudia została przed laty uprowadzona, zgwałcona, a potem zamordowana przez sprawcę, którego nigdy nie udało się ująć. Dziewczynka miała wtedy 8 lat. Clara poprzysięgła zemstę.

Clara współpracuje z Martinem Friedrichem, niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie psychopatologii. Kiedy policjantka otrzymuje zaadresowaną na jej nazwisko kopertę z płytą CD z nagraniem zabójstwa młodej dziewczyny, szybko pojmuje, że ma do czynienia z seryjnym mordercą. Przestępca jest coraz śmielszy, otwarcie pogrywa z policją i zrobi wszystko, aby dokończyć swój szalony plan.. Dlaczego wybrał właśnie Clarę na adresatkę wiadomości? Czy policjantce uda się ocalić kolejne potencjalne ofiary zabójcy? I co z tym wszystkim ma wspólnego kontrowersyjny program „Shebay”, który produkuje butny Albert Torino?

„Cięcie” to budzący grozę i trzymający w napięciu od pierwszej do ostatniej strony doskonały thiller psychologiczny. Zastosowanie wszelkich nowinek technologicznych w działaniach mordercy czyni powieść dziełem nietuzinkowym i oryginalnym. Autor jest znakomitym obserwatorem i wykazuje niemałą wrażliwość na to, co dzieje się w społeczeństwie. Portale społecznościowe są najbardziej rozpoznawalnym znakiem naszych czasów, a zabieg, aby uczynić z nich narzędzie mordercy w mojej opinii jest bezkonkurencyjny. I do bólu realny... Przyznam, iż podczas lektury „Cięcia” kilkakrotnie analizowałam zawartość mojego własnego profilu na facebooku, zastanawiałam się, co udostępniam na swojej tablicy, czy ja również jestem idealną kandydatką na ofiarę psychopatycznego mordercy z powieści. Ba, naszły mnie myśli, aby usunąć swoje konto!

Powieść zdecydowanie nie jest odpowiednia dla osób o słabych nerwach. Staranne opisy tortur, dokładnie zobrazowane sekcje zwłok są domeną tej książki. Veit Etzold napisał książkę brutalną, siejącą grozę. Należy zwrócić na to uwagę przy dobieraniu lektury dla siebie, gdyż nie wszyscy lubią taką dosadność. Przyznam, iż chyba żaden thiller w moim osobistym rankingu nie przebije „Skóry” Mo Hayder pod względem realizmu w przedstawionych zbrodniach, jednak „Cięcie” również jest naprawdę mocne.

Największym atutem lektury jest jej psychologiczny aspekt. Z jaką przyjemnością czyta się kolejne perypetie policjantów, którzy starają się nie tylko ująć mordercę, ale przede wszystkim stworzyć profil psychologiczny, zrozumieć motywy jego postępowania. Wiedzą, iż tylko wtedy możliwym będzie dotarcie do zabójcy. Wydaje się, iż Bezimienny, jak sam nazywa siebie przestępca, nie popełnia najmniejszego błędu. Jest jak wirus komputerowy, niewidoczny i nieuchwytny. Z jednej strony - działania policji, z drugiej - poczynania mordercy. Bo „Cięcie” to powieść wielopłaszczyznowa. Towarzyszymy nie tylko Clarze i pracującym z nią śledczym, ale i zabójcy. Obserwujemy jego "dzieło", wraz z nim wracamy we wspomnieniach do początków, odkrywamy przyczynę. Jest jeszcze Albert Torino, który wchodzi na scenę z emisją swojego programu „Shebay”. Jakie znaczenie dla fabuły ma ten, wydawałoby się, kompletnie niepowiązany z akcją wątek?

Przez kilkadziesiąt pierwszych stron błądziłam trochę po omacku. Kilka(naście) osób niezwiązanych ze sobą, mnóstwo nazwisk, kwestii.. Obawiałam się, że mogę się zgubić. Na szczęście, autor po tym początku złapał mnie mocno za rękę i poprowadził już gładko do końca. Irytował mnie nieco wątek Alberta Torino, wydawał mi się zbędny, ale nadszedł moment, kiedy przyszło zrozumienia. Pomimo to, nadal uważam temat za najsłabszą stronę powieści, jednak w ogólnym wydźwięku nie psuje moich jak najbardziej pozytywnych reakcji. Bo Cięcie czytało mi się doskonale!

Nie dziwi mnie 200 tysięcy sprzedanych egzemplarzy w rodzinnym kraju autora, w Niemczech. „Cięcie” Veita Etzolda to debiut potężny pod każdym względem. Pomysł na historię zachwycił mnie swoją innowacyjnością i pomysłowością. Uwielbiam takie lektury, kiedy wraz z autorem wnikam w psychikę psychopatycznego mordercy, gdy zadane tortury wstrząsają czytelnikiem, a słowa, jakimi rani zabójca, bolą od środka. A okładka.. przemyślana i kreatywna. Pocięta.

Magdalena Kijewska

--------------------------------------------------------------------------

Tę i inne recenzje znajdziecie na blogu: http://przeglad-czytelniczy.blogspot.com/

Tajemniczy dom pani Peregrine

Życie Jacoba nie zapowiadało się ekscytująco. Pogodził się z myślą, że nigdy nie zostanie odkrywcą i nigdy nie będzie miał wielu przyjaciół. Ważne miejsce w jego życiu zajmował dziadek. To on najbardziej mu imponował i to on opowiadał mu najlepsze historie na dobranoc o pogodnym sierocińcu na walijskiej wysepce, ukrytym przed złem, wojną i potworami… Aż pewnego dnia dziadek Portman umarł w niejasnych okolicznościach. I wtedy wszystko się zaczęło…

Wracam do was po dłuższej przerwie niż planowałam, ale za to z czymś specjalnym. Tajemniczy dom pani Peregrine to niesamowita książka. Wywołuje dreszcz emocji i trzyma w napięciu. Wszystko jest tak opisane, aby budziło grozę. Nie jest to jednak powieść porównywalna do horroru, jest to thriller. Za to jaki!

Jacob to chłopiec jak każdy inny, z tą różnicą, że ma szalonego dziadka, a przynajmniej wszyscy tak sądzą. Bo czy wy, nie uznalibyście za obłąkanego kogoś, kto mówi o potworach i niesamowitych dzieciach? Ja nie. Gdy poznajemy Jacoba zaczyna on pierwszą pracę i wchodzi w dorosłe życie. Autorytetem dla niego jest dziadek, który opowiadał mu niesamowite historie w dzieciństwie. Rozwiązuje tajemnice dziadka i odkrywa przerażającą prawdę jego życia. Jest odważny i bardzo dociekliwy, co nie zawsze działa na jego korzyść.

Fabułą jest bardzo ciekawa jednak jak powszechnie wiadomo, inicjatywa to nie wszystko. Pozostaje kwestia samego opowiedzenia wymyślonej historii. Autorowi się to udało. Jest dużo opisów, ale żaden z nich nie jest zbędny i w nie nudziłam się ani przez chwilę. Wszedłbyś do strasznego, opuszczonego domu, wiedząc co możesz tam zastać? Ja bym się bała, a w przypadku tej powieści, boję się czytając. Nie zaśniesz spokojnie, póki jej nie dokończysz. Tajemnica okalająca tę książkę ma niesamowitą moc.

To trzymający w napięciu, wspaniały thriller. Jeśli ktoś nie lubi bardzo strasznych książek - jest ona dla niego. Wywołuje dreszcz emocji, ale nie przeraża.

Motylek

W mroźny zimowy poranek na skraju mazurskiej wsi zostaje znalezione ciało zakonnicy. Początkowo wydaje się, że kobietę potrącił samochód. Szybko okazuje się jednak, że ktoś ją zabił i potem upozorował wypadek. Kilka dni później ginie kolejna osoba. Ofiary nie wydają się być ze sobą w żaden sposób związane.

Zaczyna się wyścig z czasem. Policja musi odnaleźć mordercę, zanim zginą następne kobiety.

Śledztwo ujawnia tajemnice mrocznej przeszłości zakonnicy, przy okazji odkrywając też mniejsze lub większe przewiny mieszkańców sielskiej – tylko na pozór – miejscowości.


Ten kryminał jest czymś wyjątkowym. Przedstawia kilka wątków pozornie nie mających ze sobą nic wspólnego. W pewnym momencie wszystko splata się w całość. Wszystko co zdawało się nie mieć żadnego powiązania, nagle okazuje się kluczowe w powieści.

Aura tajemniczości towarzyszy nam do ostatniej strony. Akcja w pewnym momencie przyspiesza, a potem już ie zwalnia. Z każdą stroną przybywa tajemnic, które znajdują rozwiązanie dopiero, gdy wyjaśni to autorka. Pod koniec książki wiedziałam kto zabił, ale nie wiedziałam kim jest w Lipowie. Jego tożsamość była dla mnie ogromną niespodzianką. Od samego początku był zaledwie postacią epizodyczną, który wystąpił raz może dwa razy i nagle okazuje się, że to o nim była mowa przez całą powieść.

Na dosyć obszernej, bo liczącej ponad sześćset stron książce autorka zrobiła to, co nie udało się wielu cenionym autorom kryminałów. Wodziła moje domysły, gdzie chciała, by potem samej odkryć karty.

W książce poruszane są trudne tematy. Aborcja, alkocholizm przemoc wobec kobiet itd. Podejrzewam, iż jest to tak dobrze przedstawione, ze względu na wykształcenie pani Katarzyny, a mianowicie psychologię. Jak sama mówi, pisarką jest z powołania i mogę zapewnić, że jest to dobra droga.

Negatywnych bohaterów jak między innymi Paweł, polubiłam z ostatnimi stronami. Nie przez to, że uratował główną bohaterkę, ale dlatego, że pokazał, a właściwie prawie pokazał, że ma jakieś uczucia. Gdzieś tam, głęboko.

Wspomniałam o głównej bohaterce. Czy naprawdę była tak ważna w powieści by nazwać ją kluczową postacią? Nie jestem pewna. Zaczyna się od narracji z jej perspektywy, ale tak naprawdę zastanawiałabym się nad Danielem Podgórskim. Jednak jest bliżej nieokreślone, kto jest głównym bohaterem. Dla każdego może być kto inny: dla mnie Daniel, dla ciebie Klementyna czy Weronika lub ktoś jeszcze inny. Jest to pojęcie względne.

Nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała o wątku miłosnym. Nie był on kluczowy, ani nie odgrywał specjalnej roli w książce, ale jednak był i rozładowywał bardzo często napięcie co było bardzo potrzebne. Nie raz po plecach przebiegły mi dreszcze tak jak przy rękawiczce. Pierwsza myśl: Blanka. Nie byłoby w tym nic dziwnego, ale sami zobaczycie o co mi chodzi. Na szczęście wszystko dosyć szybko się wyjaśniło.

Trochę o bohaterach: sądzę, że autorka nie przyjęła za priorytet ich kreacji, ale nie przeszkadzało mi to. Nie myślałam o bohaterach, a o zabójcy i dociekałam kto to może być. To nie sprawiło, że wszystkie drobne niedociągnięcia stały się mało ważne. O ile takowe były oprócz kreacji bohaterów.

Co do zabójcy: gdy widzieliśmy z jego perspektywy, gołym okiem było widać, że jest chory psychicznie. Nie trzeba było wybitnego psychiatry by to stwierdzić i za to wielki plus.

Wspomnę jeszcze o narracji. Była obłędna, ponieważ czytaliśmy powieść z perspektyw praktycznie wszystkich choć trochę liczących się bohaterów. Poznawaliśmy ich odczucia co do wydarzeń w Lipowie i poznawaliśmy ich osobiste tragedie.

Każde słowo mojej recenzji było pochlebne i nie umiem wyciągnąć jakiegokolwiek złego wniosku. Czekam z niecierpliwością na kolejną część.Stwierdzam, iż następczyni Agathy Christe podbija świat.




Na sam koniec podaję link do wywiadu z autorką, który pojawił się niedawno na blogu: Wywiad z Katarzyną Puzyńską 

Zdjęcie jest mojego autorstwa i nie zezwalam na jego kopiowanie.

Wariant

W Akademii Maxfield musisz wybierać: Porządek albo Spustoszenie albo Wariant.

Benson musi przyłączyć się do jednej z tych grup, żeby przetrwać.

Ale wie, że powinien uciec. I że ufać może tylko sobie.

Siedemnastoletni Benson myślał, że stypendium Akademii Maxfield będzie przepustką do lepszego świata. Mylił się.Został uwięziony w szkole otoczonej drutem kolczastym. W szkole, w której kamery śledzą każdy ruch. W której nie ma dorosłych. W której uczniowie podzielili się na trzy grupy, po to żeby przeżyć. Jeśli nie jesteś w żadnej z nich, to nie ma ciebie.

Jeśli złamiesz regulamin, znikasz...

Lecz Benson nie wie jeszcze wszystkiego. A kiedy odkrywa prawdziwą tajemnicę Akademii Maxfield, uświadamia sobie,że posłuszeństwo może przypłacić losem znacznie gorszym niż śmierć. I że ucieczka – jedyna szansa na przetrwanie – może okazać się niemożliwa...

To, co sprawiło, że sięgnęłam po tę książkę to napis na okładce ,,Dla fanów GONE,, , pomyślałam, że może być fajnie i nie zwiodłam się. Pomiędzy tymi dwoma książkami widzę pewne podobieństwo, jednak nie było ono uderzające, więc nie obawiajcie się, że będzie to takie samo jak GONE.

Głównym bohaterem jest Benson, który od dzieciństwa tułał się po rodzinach zastępczych. Pewnego dnia dowiaduje się o stypendium w Akademii Maxfield, który dostał. Niema w tym nic szczególnego, ale Bensonowi ta szkoła i ci ludzie od razu wydają się dziwni i nawet nie wie jak bardzo.

Główny bohater jest świetnie wykreowany tak jak i inne postacie. Niewiele dowiadujemy się o drugoplanowych postaciach, jednak może o to chodziło autorowi. Natychmiast utożsamiłam się z Bensonem, a cała powieść w zaskakujący sposób była realna. Negatywnych bohaterów, czyli Izajasza oraz Oaklanda, mimo ich okropnych osobowości, natychmiast polubiłam. To sztuka sprawić, by ci z "ciemnej strony mocy" byli tak nieprzyjemnie przyjemni.

Po zakończeniu czuję niedosyt. Książka kończy się wielką niewiadomą i zachęca do sięgnięcia po kolejną część, która jak na razie nie została wydana w Polsce. Jeżeli nie stanie się to w najbliższym czasie będzie na prawdę źle z ludźmi z mojego otoczenia. Mieszkając ze mną trzeba się przyzwyczaić do słowotoków, choć z reguły jestem małomówna i dyskusji na temat wszelkiego rodzaju książek, choć i tak mnie nikt nie słucha.

Jestem gotowa nauczyć się bardziej płynnie angielskiego, aby przeczytać tę książkę.

Całość owiana jest tajemnicą i oczywiście nie zabrakło akcji. Wszystko dzieje się stopniowo, ale w żadnym momencie się nie nudziłam. Wręcz przeciwnie. Opisy nie zanudzały, jak to niestety często bywa. Uwielbiam ten moment w książce, gdy ani główny bohater, ani czytelnik nie wie, komu zaufać. W tym przypadku chyba nie ma takiej osoby i można ufać tylko sobie. Ostatecznie jednak, wszystko się okaże pod koniec serii.

Naturalnie, chciałabym wytknąć co co mi się nie podobało, ale jest to na prawdę trudne, więc przyczepię się do niezauważalnego dla większości szczególiku. Imię głównego bohatera. Gdy ktoś się do niego zwracał miałam wrażenie, iż mówi do niego po nazwisku. Może w Ameryce, skąd pochodzi autor, nikt nie ma takiego problemu, ale mnie to irytowało.

Podsumowując: książka świetna. Lekka, odpowiednia na wieczór. Spodoba się szczególnie młodzieży, jednak co to starszych mam wątpliwości. U dorosłych w tym przypadku jest to mocno zależne od gustu literackiego.

Zabójca

Opis:

"Zabójca" to historia Joanny Padlewskiej, młodej dziennikarki, w drodze do Zakopanego spotykającej tajemniczego mężczyznę. Zaintrygowana zachowaniem współpasażera kobieta, pod pretekstem pisania reportażu o Polakach, którzy wrócili z Ameryki, postanawia za wszelką cenę poznać historię Adama Madeja.

Recenzja:

Tytuł książki wskazuje na kryminał. Tak nie jest. Jedyny wątek tegoż gatunku to kryminalna przeszłość Adama. Nie ma tu żadnej akcji, czy wyścigu z czasem, który trzyma w napięciu. Jest pełno tajemnic, które Joanna stara się odkryć. Nie jest też z gatunku fantasy. Nie ma tam nic fantazyjnego, tylko twarde stąpanie po ziemi, co jest miłą odmianą po wszystkich tych powieściach, które czytałam dotychczas, głównie paranormal-romance. No dobrze, nie jest kryminałem, ani fantastyką, więc czym? To powieść obyczajowa. Było to moje pierwsze spotkanie z tego typu książką i bardzo mi się podobało. Jest to lekka lektura. Czyta się błyskawicznie. Nie jest jakoś specjalnie długa ze względu na dużą czcionkę, jaką jest napisana.

Miałam wrażenie, że bohaterzy są zaniedbani. Ich kreacja nie była dobra. Nic o nich nie wiemy, nawet o głównej bohaterce. O ich wyglądzie mogę coś powiedzieć, ale niewiele i nie o wszystkich. Postacie nie były jakoś specjalnie charakterne. Nie wiem dużo o głównych bohaterach, a o tych drugoplanowych, to już w ogóle nic.

Pojawia się wątek miłosny i wokół niego skupia się cała fabuła. Pomysł jest ciekawy, choć nie spodziewajcie się fajerwerków.

Widać doświadczenie i kunszt autorki. Sięgnę po jej powieść drugi raz, jeżeli będę miała taką okazję. Może będą lepsze, bo pomimo mojego lekkiego rozczarowania tą lekturą, sądzę, że z panią Nurowską się polubimy.

Reasumując: Lekko jestem zawiedziona, jednak nie jest najgorzej. Miła i lekka lektura. Spodoba się starszym czytelnikom, ale nastolatkowie także mogą po nią sięgnąć.

Pałac Północy

Opis

Kalkuta, 1932. Ben, wychowanek sierocińca St. Patrick, skończył już 16 lat - podobnie jak jego przyjaciele, będzie musiał opuścić dom dziecka i się usamodzielnić. W dniu pożegnalnej imprezy poznaje swoją rówieśniczkę Sheere i zabiera ją do Pałacu Północy na spotkanie tajnego stowarzyszenia, które założył wraz z przyjaciółmi. Gdy dziewczyna opowiada im tragiczną historię swojej rodziny, członkowie stowarzyszenia postanawiają jej pomóc w odnalezieniu legendarnego domu, który pojawia się w opowieści. Nie wiedzą, że właśnie natrafili na trop jednej z najpotworniejszych tajemnic Kalkuty. Płonący pociąg, dworzec widmo, ognista zjawa - to tylko niektóre elementy makabrycznej łamigłówki, którą przyjdzie im rozwiązać… Misja, która miała być niecodzienną przygodą, niebawem okazuje się śmiertelnie niebezpiecznym wyzwaniem.


Recenzja




Ta książka niewątpliwie jest kryminałem. Opis sugeruje powieść fantasy. Właściwie te dwa gatunki łączą się tu w jedną, spójną całość. Nie zdarza się często, aby takie połączenie było tak apetyczne. To już druga książka Zafona, którą czytałam i nie zawiodłam się.

Powieść przez cały czas trzymała w napięciu. Akcja toczyła się dosłownie od pierwszej strony. Na samym początku poznajemy losy bohaterów sprzed szesnastu lat, jednak główna akcja i jej większość rozgrywa się w tysiąc dziewięćset trzydziestym drugim. Powieść trzyma w napięciu i z każdym słowem przybywa tajemnic i pytań. Kiedy trzeba, po plecach przebiega dreszcz przerażenia. Emocje są doskonale opisane.

Bohaterowie byli przyzwoicie wykreowani. Każdy z osobna był inny. Miał inną osobowość i talent. Zakończenie było nieoczekiwane, a do ostatniego słowa nie wiedzieliśmy jak to się skończy.

Poznajemy także losy bohaterów po dwudziestu latach. Przed każdym rozdziałem jest coś jakby pamiętnik Iana - drugoplanowego bohatera. Tak samo jest po koniec. Opowiada co się stało z innymi co bardzo mi się spodobało.

Trochę negatywnych słów, bo takowe są i to w każdej książce: Opisy w pewnych momentach przynudzały. Wiele spraw zostało niewyjaśnionych, a, że jest to pojedyncza książka nie poznamy już nigdy finałów pewnych wydarzeń. Bardzo irytowało mnie, że zabójca był jakimś tam duchem. Moim zdaniem to nie pasowało do całokształtu. Oprócz pociągu widmo, zobrazowano ucieczkę zwykłych dzieci przed zwykłym mordercą, a tymczasem okazuje się, że to jakieś widmo. Mimo wszystko połączenie tych dwóch stylów, jak pisałam powyżej było lepsze niż w niektórych książkach jakie czytałam. Poznając po kolei tę historię nie miałam wrażenia, że to dwie zupełnie inne historie, ale mimo wszystko autor powinien zlikwidować wątek fantasy, ponieważ i wtedy byłoby ciekawie.

No właśnie, autor. Jak pisałam w poprzedniej recenzji jego książek, ma on niezwykły kunszt. Pisze wyrafinowanie, ciekawie i z nutką tajemnicy, a nawet i grozy. Wspaniale buduje napięcie i sprawia, że natychmiast utożsamiam się z głównym bohaterem.

Polecam ją, każdemu. Skierowana jest do młodzieży, ale spodoba się i tym starszym czytelnikom.

Miasto kości

Opis:

Tysiące lat temu, Anioł Razjel zmieszał swoją krew z krwią mężczyzn i stworzył rasę Nephilim, pół ludzi, pół aniołów. Mieszańcy człowieka i anioła przebywają wśród nas, ukryci, ale wciąż obecni, są naszą niewidzialną ochroną. Nazywają ich Nocnymi Łowcami. Nocni Łowcy przestrzegają praw ustanowionych w Szarej Księdze, nadanych im przez Razjela.

Ich zadaniem jest chronić nasz świat przed pasożytami, zwanymi demonami, które podróżują między światami, niszcząc wszystko na swej drodze. Ich zadaniem jest również utrzymanie pokoju między walczącymi mieszkańcami podziemnego świata, krzyżówkami człowieka i demona, znanymi jako wilkołaki, wampiry, czarodzieje i wróżki. W swoich obowiązkach są wspomagani przez tajemniczych Cichych Braci. Cisi Bracia mają zaszyte oczy i usta i rządzą Miastem Kości, nekropolią znajdującą się pod ulicami Manhattanu, w której leżą zmarli Łowcy. Cisi Bracia prowadzą archiwa wszystkich Łowców Cieni, jacy kiedykolwiek żyli. Strzegą również trzech boskich przedmiotów, które anioł Razjel powierzył swoim dzieciom. Jednym z nich jest Miecz. Drugim Lustro. Trzecim Kielich.

Od tysięcy lat Cisi Bracia strzegli boskich przedmiotów. I było tak aż do Powstania, wojny domowej, pod przywództwem zbuntowanego Łowcy, Valentine’a, który niemal na zawsze zniszczył tajemny świat Łowców. I mimo że od śmierci Valentine’a minęło wiele lat, rany, jakie zostawił, nigdy się nie zabliźniły. Od Powstania minęło piętnaście lat. Jest upalny sierpień w tętniącym życiem Nowym Jorku. W podziemnym świecie szerzy się wieść, że Valentine powrócił na czele armii wyklętych. A Kielich zaginął…

Recenzja:

Dzisiaj, opis będzie zapewne dłuższy od samej recenzji. Zapewne większość z was go ominie. Jednak do rzeczy:

Ta książka opowiada oryginalną historię, której jeszcze nie było. Owszem demony i tym podobne rzeczy występują już od nie pamiętnych czasów, ale nie w takim zestawieniu. Na początku miałam mieszane uczucia. Zwykła dziewczyna, która nie różni się niczym od pozostałych (Wow!) dowiaduje się, że na świecie istnieją (suprise, suprise!) potwory, demony, ale i też ci dobrzy - Nocni Łowcy. Potem wszystko zmienia się w paranormal-romance, który osobiście tak bardzo kocham. Wtedy było już lepiej. Akcja płynie od praktycznie pierwszej strony. O całym tym zamieszaniu z drugim światem, Clary - główna bohaterka, dowiaduje się w dosyć nie przewidywalny sposób. No, ale: Jest ten wątek miłosny, akcja płynie swoim torem i co chwila przyspiesza, aż nagle... BUM! Wszystko wywraca się do góry nogami. Zagadka rozwiązana, już myślisz, że to koniec, aż w jednym momencie wszystko się zmienia. Nie ma happy endu. Nie w tej części. Książka pozostawia wiele nie zamkniętych spraw i tym samym zachęca do sięgnięcia po kolejną część. 

Autorka ma niewątpliwie dobry warsztat. Książka napisana jest prostym językiem i nie przymula. Jest bardzo ciekawie opisana i pozwala dokładnie wszystko sobie wyobrazić. Wszystko psuje film, ale pomińmy tę kwestię.

Clary nie jest specjalnie rozrywkowa. Można by rzec, że nudna, ale to tylko pierwsze wrażenie.Nie obyłoby się bez nonszalancji i humoru Jace`s. Potrafi on nawet najpoważniejszą sytuację obrócić w żart. Stale wtrąca swoje śmieszne tekściki, ale nie sądźcie, że jest on uroczym i miłym chłopakiem. O nie. Jest arogancki i nie widzi nic poza czubkiem własnego nosa, jednak mimo to nie można go nie lubić. Jest to po prostu nie możliwe.

Reasumując: powieść godna uwagi. Poważna, tajemnicza i rozbrajająco śmieszna.

Książka bierze udział w wyzwaniu: