Tym razem ciekawy PRL, czyli Czas Beboka - R.A.Antonius

 Czy można zaczarować siermiężne czasy PRL-u? Czy można stworzyć w nich baśniową scenerię, w której mały chłopiec wędruje po zaklętym mieście, niczym po ogrodzie utkanym z marzeń o lepszym życiu, wielkiej przyjaźni, pierwszej miłości? Dziecko ze wszystkich sił pragnie zrozumieć mroczny świat dorosłych i oswoić tysiączne strachy – beboki.
źródło: muza.com.pl

 Co jest jawą? Co jest marą? Kredens wyje? Dywan żyje?
A może my wszyscy jesteśmy tylko snem...?

Nie łatwo napisać książkę pełną zwrotów akcji, zaskoczeń, wyrazistości i dopracowanych bohaterów.Morderstw, mafii, intryg i niebezpieczeństwa - to wszystko nawet nie gwarantuje, że książka będzie ciekawa. Tak, to jest trudne. Ale co powiecie na barwną opowieść o leniwym, wolnym życiu i meblach? To jest w "Czasie beboka" największa sztuka. Autor utrzymując lekkość lawiruje między rzeczywistością, a magią w umyśle dziecka sprawiając, że dywan i kredens wcale nie są takim dywanem i kredensem jaki masz w domu. Każda zwykła rzecz, na którą być może często nie zwracamy uwagi tutaj jest magiczna i malownicza. Szare życie jest tu przedstawione niemalże w składnikach, rozłożone na czynniki pierwsze - nie pomyślcie tylko, że jest to nudne. Bynajmniej. Chłoniesz każde słowo, delektujesz się klimatem i atmosferą i mimo, że nie jest to lekka książka, miałam ochotę na więcej. Ponadto R.A.Antonius świetnie wykreował tamte lata na kartach powieści - czuć autentyczność.


Adaś ma 11 lat, wyobraźnie co najmniej nieprzeciętną. Jego przedstawienie różnych zdarzeń mąciły mi w głowie - przynajmniej na początku, potem się bardziej przyzwyczaiłam. Obok niego ważną rolę odgrywają także rodzice. Ojciec - nieco narcystyczny, zagorzały komunista (ba! To z jego inicjatywy Katowice stały się Stalingradem) i matka - gotowa bronić Adasia przed większymi wybuchami złości męża, zawsze ciepła - jak to matka. Ogólnie w powieści było wielu (by nie powiedzieć mnóstwo) bohaterów. Ważniejszą rolę odgrywali ci powyżej, można by jeszcze dodać dziadków i grono innych postaci urozmaicających historię.

Gwara śląska, szczypta rosyjskiego - nieco utrudniało to lekturę, choć bardzo pomagał słowniczek zwrotów częściej występujących w tekście umieszczony na końcu, więc była to jedynie minimalna niedogodność. Jest tutaj też masa informacji o tamtych latach, niektóre nadal pamiętam i być może kiedyś mi się przydadzą. Wiele stylów literackich dodatkowo urozmaica tę powieść. Lekturę umilało mi także to, że w końcu doczekałam się niejednokrotnego wspomnienia moich okolic - i to nie w byle czym.

Urzekła mnie jeszcze jedna rzecz; bebok to potwór jakim straszy się dzieci na Śląsku - w tej powieści autor przedstawił tego stwora jako szeroko pojętego. Bebok jako po prostu bebok, ale i pod postacią zwykłych na pozór rzeczy np. ciemnej łazienki.Bebok jest tu po prostu pojęciem strachu i obaw, nie tylko postacią pożerającą dzieci.

"Czas beboka" jest historią ciężką. Na pewno nie jest stworzony z myślą "przyjemnego czytadła, kolejnego gniotu". Książka mnie pozytywnie zaskoczyła i przyjemnie mi się ją czytało. Świetne cofnięcie się w czasie, dla zainteresowanych do PRL lub lat błogiego dzieciństwa. Literatur wysokich lotów, z górnej półki, dla spragnionych literackich wyzwań - na pewno nie dla każdego. Kosmiczna - w przenośni i pewnym sensie dosłownie.

8/10

 Za książkę dziękuję wydawnictwu Muza

Powiem ci czy dzisiaj umrzesz, czyli "Potem... " - Guilluame Musso

Skusiłam się na tę książkę właściwie ze względu na lekko fantastyczną część. Zainteresował mnie wątek Posłańca, który nad głową osoby, która mają umrzeć w najbliższym czasie widzi aureolę. Posiada także inne zdolności, ale mniejsza o to. Na początku byłam lekko zawiedziona, że to ten wątek nie był głęboko rozwinięty, ale zawiedzenie ulotniło się gdzieś na pięćdziesiątej stronie, ponieważ dostałam coś lepszego. Dostałam opowieść o poszukiwaniu siebie, uświadamianiu sobie, że pieniądze są niczym jeżeli nie masz ich z kim dzielić i odzyskiwaniu miłości. Ale najbardziej urzekło mnie to, że autor przekazuje, iż nie ważne kim jesteś na początku, czy masz ciężkie dzieciństwo czy sielskie życie od zawsze, ciężką pracą możesz osiągnąć wszystko. Byle nie kosztem bliskich.

Ciężko synowi sprzątaczki podbić Nowy Jork, a jednak udało się to Nathanowi, który mimo ciężkiego dzieciństwa, dorastaniu bez ojca i ubogiej matce, która robiła wszystko, aby związać koniec z końcem. Szczęście się do niego uśmiechnęło i dzięki stypendium dostał się do dobrej szkoły dla bogaczy. Związał się z dziewczyną, która pozycję miała zapewnioną od urodzenia. Nathan stał się adwokatem z pozycją, dorobił się milionów. Cały czas chciał pokazać, że zasługuje na swoją żonę. Wszystko pięknie, ładnie, ale... po drodze zgubił siebie i zapomniał o uczuciach swojej rodziny, chcąc zdobywać sobie coraz większy prestiż. W momencie, kiedy dowiedział się, że niedługo umrze próbuje wszystko odbudować. Czy uda mu się to osiągnąć?

"Potem..." czyta się jednym tchem. Nie brak w niej akcji, aczkolwiek nie ma w niej mafii i broni palnej czy przestępców. W tym wszystkim jednak nie gubi się morału. Jest to bez apelacyjne wartościowa i ciekawa lektura. Na pierwszy rzut oka lekka.

Bardzo zaskoczyła mnie końcówka. To był całkowity zwrot akcji. Ale samo zakończenie? Zostawia czytelnika w słodko - gorzkiej niepewności. Wiele wątków pozostało nierozwiniętych, a ja w jakimś stopniu odniosłam wrażenie, jakby autor gdzieś się spieszył, ale musiał dokończyć tę książkę i nie miał czasu zrobić tego porządnie.

Polecam tę książkę, ponieważ jest to (powtórzę) bardzo wartościowa lektura.Przyjemna i z morałem. Naprawdę dobra. Może czegoś brakowało do pełni szczęścia, stąd ta ocena, ale nie mogę powiedzieć, że jest zła.

5/10

Sześć świętych kamieni

Matthwe Reilly to jeden z popularniejszych autorów w gatunku sensacyjno - przygodowych. Nie mogłam o nim nie słyszeć, a niedawno czytane "Inferno" wyostrzyło mi apetyt na tego typu literaturę, dlatego ucieszyło mnie, kiedy dostałam od siostry "Sześć świętych kamieni".

Za tę lekturę wzięłam się z dużym zapałem. Praktycznie od początku akcja szybko pędziła. Nie mam pojęcia dlaczego, ale z początku męczyłam się z tą książką. Do tej pory nie wiem, dlaczego tak było, ale na szczęście nie trwało to długo. Po kilkunastu stronach kartki przewracały się same, serce szybko biło i żądało coraz więcej. Akcja nie zatrzymywała się nawet na chwilę. Napakowana niespodziewanymi zwrotami akcji, nieprzewidywalna - cudowna. Nie mogę powiedzieć, że była po prostu przyjemna, ponieważ to mało powiedziane. Kiedy sytuacja stawała się bardzo napięta, autor rozśmieszał czytelnika drobnymi rozbrajającymi tekstami bohaterów.

Wspominałam o zwrotach akcji? Ach, chyba tak. Ostatnia strona niesamowicie mnie wkurzyła. Kończyć w takim momencie!? Nie, nie, nie! Nie zgadzam się! Chcę tu i teraz kolejną część! Muszę wiedzieć co będzie dalej! Jak tak można?! * biega i krzyczy wyrywając sobie z głowy włosy i grożąc każdemu napotkanemu człowiekowi*

Jack West. West Jack. Myśliwy. Różnie można określać tego człowieka. Niektórzy mówią o nim niezbyt pochlebnie, bo pokrzyżował im niecne plany, choć zdecydowana większość jest mu wdzięczna za wielokrotne uratowanie świata przed zagładą. Ma tytanową rękę. I wychowuje jedenastoletnią Lili, która także bierze udział w niebezpiecznych misjach. Mimo to, jest odpowiedzialnym i wymarzonym ojcem. Ma umiejętności niczym superbohater, bez większych obrażeń wychodzi z sytuacji bez wyjścia. Jest gotowy oddać życie za swoich przyjaciół. Cechuje go "piekielna inteligencja i odwaga" jak określa go Zoe - bohaterka tejże powieści, skrycie zakochana w Jacku. W skrócie jest to charakterystyka głównego bohatera, jednego z moich ukochanych, dzięki którym każda książka, nawet najgorsza miałaby "to coś". Akurat w tym przypadku powieść sama w sobie jest dobra, ale pomijam ten fakt. Jego kreacja jest jednym z większych atutów tej książki. Jak wszyscy inni jest charakterny i jakby rzeczywisty, ale ma jakąś energię, przez którą od razu zapałałam do niego sympatią. Mam nadzieję, że nie muszę wspominać, że nie tylko on z wszystkich bohaterów podbił moje serce?

Nie wspomnę o wszystkich bohaterach powieści, ale krótko muszę napomknąć o Lili i jej przyjacielu Albym, którzy mają po jedenaście lat. Lili mimo młodego wieku zna kilka języków, w tym posiada umiejętność odczytywania prastarego języka Tota. Urodziła się z tą zdolnością i niejednokrotnie pomagała w niebezpiecznych misjach. Robiła wiele innych heroicznych rzeczy, ale miało być krótko. Rodzice Alby`ego wyjechali na wakacje i zostawili go pod opieką Jacka, który - jak już wiemy - jest ojcem jego przyjaciółki. Przez przypadek został wplątany w misję ratowania świata. Musi jakoś ukryć ten fakt przed rodzicami, którzy nie byliby zadowoleni z tego co robi. Bo jaki normalny rodzic byłby spokojny, wiedząc, że jego jedenastoletnie dziecko ratuje świat, jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie i ucieka przez bezwzględnymi ludźmi chcący za wszelką cenę przeszkodzić jemu i jego przyjaciołom? Wątpliwe, że przyjęliby to ze spokojem.

Czyta się lekko i dzięki szalenie interesującej fabule dosłownie połyka. Musicie zachorować na tę książkę.

8/10

Sekret

Co ja mogę Wam powiedzieć? Nie mam pojęcia jak to ująć, aby nie było zbyt chaotycznie.


Pozwolę sobie zacytować fragment mojej recenzji poprzedniego dzieła Bronte jakie czytałam, i który w pełni oddaje moje uczucia i tym razem: "Nie będę się rozwodzić nad kunsztem pisarki. W pełni ją kupuję i ubóstwiam. Tekst płynie, czyta się bardzo szybko. Myślę, że najlepszym do tego komentarzem z mojej strony będzie to, że połknęłam tę książkę w dwa dni i chcę więcej. Już ostrzę sobie ząbki na kolejne pozycje Charlotte Bronte."

Patrząc subiektywnie, ten utwór nie ma wad. Takie byłoby moje osobiste zdanie na ten temat, ponieważ uwielbiam tę autorkę. Jednak nie mogę sobie pozwolić na całkowitą subiektywność. Patrząc obiektywnie ta książka ma wady, ale... autorce zdecydowanie można je wybaczyć. Utwory te zostały napisane, kiedy Bronte dopiero wprawiała się w sztukę pisania. Widać już pokaźne zaczątki jej talentu. Postaci są świetnie wykreowane, fabuła wciąga. Nie mogę także nie wspomnieć o oddanym klimacie, który jest niepowtarzalny, nie ma go u żadnego innego pisarza. Lektura ta, zdecydowanie różni się od innych dzieł Bronte. Akcja dzieje się w mieści fikcyjnym, czasem nawet da się zauważyć elementy zakrapiane nadnaturalnością.

Każde opowiadanie bardzo mi się podobało, ale czuję mały niedosyt. Utwory te nie są zbyt rozbudowane, przez co wiele wątków jest rozwiązanych lekko pobieżnie, niekiedy czułam się, jakby zostały urwane, aczkolwiek pamiętamy, że te opowiadanie nie zostały napisane z myślą o publikacji, a autorka była w młodym wieku.

Pierwszym opowiadaniem jest tytułowy "Sekret". Opowiada on o markizie, szczęśliwej ze swoim mężem Athurem markizem Douro. Przeszłość jednak daje o sobie znać. Marian z początku nie przyjmowała zalotów markiza, co było niezrozumiałe, przecież odwzajemniała tego uczucia. W końcu ten sekret wychodzi na jaw. Ale to nie koniec tajemnic. Okazuje się, że Marian może nie być tym, kim myśli, że jest. A jej matka wraz ze swoją przyjaciółką mogły skomplikować sprawy, kiedy była niemowlęciem. Pojawiają się kłopotliwi ludzie, a Marian ma przez nich nie lada zmartwienie.

To opowiadanie jako wstęp bardzo zachęcała do dalszego czytania. Jest tu kilka zwrotów akcji, fabuła wciąga (zresztą tak jak w innych opowiadaniach), a same postaci bardzo polubiłam. Marian - główna bohaterka tejże opowiastki momentami jest zbyt naiwna, ale to przecież nie nasze czasy. Opowieść liczy sobie cztery rozdziały i ok. 80 stron. 10/10, że się tak wyrażę.

Drugim opowiadaniem jest "Lily Hart". Jest o wiele krótsze, liczy sobie 35 stron i nie ma rozdziałów, które myślę, że przy takiej długości nie są konieczne. Ta historia wzrusza, może nie do łez, ale na pewno ma w sobie coś takiego... jest po prostu urocza. Lily wraz ze swoją matką siedząc przy kominku i próbując się otrząsnąć z wydarzeń dnia (szalała bowiem wojna), słyszą jakieś odgłosy w ogródku. Okazuje się, że jest to ranny żołnierz. Natychmiast mu pomagają. W furtce staje nieznajomy mężczyzna mówiąc, że zna się na medycynie. Okazuje się, że jest to przyjaciel rannego. Podczas pobytu pana Seymora (tak bowiem nazywał się owy ranny) Lily zaczyna żywić do niego sympatię. W końcu po wielu perypetiach staje się to co musi. Ale dlaczego Lily musi żyć w odosobnionym domu, widząc tylko kilka osób i nigdzie nie wychodząc? Kiedy prawda wychodzi na jaw, wszyscy są oszołomieni. A życie Lily zmienia się na zawsze...

I tym razem nie zawiodłam się. Powiedziałabym, że ta opowiastka jest piękna. 10/10

A teraz pora przedstawić Wam trzecią historię. "Albion i Marina" pod którymi to imionami skrywają się Marian i Arthur z "Sekretu" na dalszym etapie ich związku.

Marina to córka wdowca, osobistego lekarza jego książęcej mości, Szkota o doskonałych manierach i wyglądzie dżentelmena. Arthur to syn samego księcia. Zrządzenie losu sprawia, że losy Mariny i Arthura splatają się. Kiedy w końcu mimo trudności staje się to co musiało się stać, Arthur musi wyjechać. Kiedy ukazuje mu się duch Mariny, natychmiast wraca się z nią spotkać. Obiecała mu, że będzie szczęśliwa kiedy wróci. Jak to się skończyło? Intrygująco.

Spodziewałam się czegoś innego, ale dostałam chyba coś jeszcze lepszego. Kilejna po prostu piękna opowiastka. Ma ok.30 stron i siedem rozdziałów. Może nawet i moja ulubiona opowieść z tej książki.

Czwarta, bynajmniej nie ostatnia historia. "Ślub"

Mając dość rutyny i melancholii swojego życia udaje się w podróż, aby odpocząć od zgiełku, problemów i obowiązków. Szedł radośnie przed siebie nie widząc gdzie zmierza. Trafił na polanę, na któej stałą okazała marmurowa budowla. Na jej schodach siedziała piękna dziewczyna i mężczyzna. Byli to markiz Arthur Douro oraz jego żona markiza Marian Hume. Zaprosili go do siebie w gościnę, gdzie jego uwagę przykuł posążek, z wygrawerowaną inskrypcją z przeprosinami od lady Zenobii Ellrington. Nigdy nie słyszał o jakichś nieporozumieniach między markizem a lady, nie przejawiali także wrogości w towarzystwie, ale ludzie opowiadali pewną historię na ten temat.

W dalszej części tej historii opisane są owe wydarzenia, o których mówią ludzie. Jest ona bardzo interesująca, ciekawa i zajmująca. Jak inne opowieści z tej książki czytałam to jednym tchem. Fabuła bardzo mnie zainteresowała, nie spodziewałam się takiego zachowania po lady Ellrington (występowała sporadycznie w poprzednich historiach) i zaskoczyło mnie to. Także i tutaj mamy do czynienia z Arthurem oraz Marian i perypetiami utrudniającymi ich związek. Bardzo polubiłam tych bohaterów, więc wcale mi nie przeszkadza, że są tak częstym tematem. 10/10 (wow, tego się nie spodziewaliście, co? XD)

Ostatnią i najkrótszą opowieścią jest "Spojrzenie w album z obrazkami" Ma zaledwie dziesięć stron i nie opowiada właściwie żadnej historii. Jest to opis osobliwych fotografii, znajdujących się w albumie. Wspaniale, ze świetnymi detalami i interesująco są tam opisane postaci znane nam ze wcześniejszych historii. Zazwyczaj nie lubię opisów, jeżeli książka opowieść sama w sobie jest przydługim, nudnym opisem. Natomiast w tym przypadku było pięknie, świetnie, wspaniale, intrygująco i interesująco. 10/10 (znowu XD)



Książka jest króciutka, liczy sobie zaledwie 180 stron. Powyżej nadmieniłam co o niej sądzę z subiektywnego i obiektywnego punktu widzenia i te dwie perspektywy przeplatają się w tej recenzji. O wadach nie mogę mówić subiektywnie, a o zaletach owszem. Bardzo polecam tę książkę. Musisz to przeczytać!

Za możliwość przeczytania tej książki bardzo dziękuję wydawnictwu MG
9/10

Wynalazca szczęścia [PRZEDPREMIEROWO]

Wynalazca szczęścia - jeszcze nie znajdziecie jej na półkach księgarni, wątpliwe nawet, abyście zobaczyli ją w zapowiedziach. To wszystko za jakiś czas, ale już dzisiaj powiem Wam, czy warto zawracać sobie nią głowę.

Novae Res nie życzy sobie publikowania opisu przed ukazaniem się w zapowiedziach, nie wiem czy to samo tyczy się mojego autorskiego opisu, ponieważ nie dostałam odpowiedzi na mojego maila, ale wolę nie ryzykować, natomiast, aby dać Wam choć zarys fabuły powiem trochę nie składnie, niedokładnie, może chaotycznie: lektura filozoficzna, gdzie poruszane są bardzo niecodzienne pytania, ale z perspektywy dziecka. Może nie wiele Wam to powie, ale zawsze. Może nie ukazuje istoty tej powieści. Od razu zaznaczam, że z nieznanych mi powodów trudni napisać mi tą recenzję, więc nie czepiajcie się :D



Pierwsze co wywarło na mnie duże wrażenie to sposób przedstawienia umysłu dziecka. Myślicie, że dzieci nic nie wiedzą? Przeciwnie, widzą i słyszą więcej niż wszystkim się wydaje. Ta powieść ukazuje rozumowanie filozofa, który wie.Wie mimo, że jest dzieckiem. Powieść ta porusza bardzo trudne tematy, nurtujące ludzkość od zarania dziejów. Gdzieś tam głęboko w głowie kołatała mi się myśl, że nie dam rady z tą książką. Na pierwszy rzut oka, jest przecież niesamowicie nudna, ale z jakiegoś powodu skusiłam się na nią.

Zaskoczyło mnie, że czytałam tę książkę z autentyczną przyjemnością. Autor lawiruje na granicy trudnych tematów, a tym, aby nie zasnąć po kilku stronach. Czyta się lekko, ale nie pomyślcie, że całość jest lekka. O nie. To powieść trudna, ale i dobra, z początku nie wiedziałam jak ją ugryźć, a w pewnych momentach byłam naprawdę znudzona. Nie cały czas, aczkolwiek nie mogę pominąć tego faktu.

Z racji, że otrzymałam egzemplarz przedpremierowy przed korektą, powinnam coś napomknąć na temat okładki czy błędów w treści, których praktycznie nie ma. Na temat okładki powiem tylko tyle, że nie za bardzo mi się podoba, ale nie wiem jak to będzie wyglądało po premierze. Nie pokażę Wam okładki, ponieważ wydawnictwo nie życzy sobie tego przez ukazaniem się książki w zapowiedziach, to samo tyczy się opisu, ale sam wydrukowany tytuł w środku chyba mogę pokazać.

Ta książka nie jest bez wad. Jest pouczająca. Nie zawsze czyta się ją z przyjemnością. Z reguły. Mimo wszystko, podobała mi się i mogę ją polecić, aczkolwiek nie spodoba się każdemu. Jest to ciekawie ukazany trudny temat, pozbawiony irytującego, bezsensownego bełkotu.

 

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję wydawnictwu Novae Res

Inferno

Robert budzi się w szpitalu. Nie wie w jakim jest kraju, nie pamięta dwóch poprzednich dni ze swojego życia. Dowiaduje się, że został postrzelony, kiedy do sali wpada kobieta z irokezem, która z premedytacją zabija lekarza. Robert jest zmuszony uciekać. Razem z tamtejszą lekarką udają się do jej domu. Tam znajdują ukryty w marynarce Roberta dziwny przedmiot. Co Robert robi w tym kraju? Dlaczego ktoś chciał go zabić? Główny bohater zostaje wystawiony na próbę. Musi uratować świat przed zagładą. Ale co, jeśli to wszystko to mistyfikacja? Komu może zaufać?

"Inferno" - swoją przygodę z Danem Brownem zaczęłam właśnie od tej powieści. Ponoć jest słabsza niż poprzednie, co bardzo mnie cieszy, ponieważ jeżeli to jest gorsze, to wcześniejsze książki będą fenomenalne.

Po pierwsze: zadziwiło mnie to, że książka choć nie należy do najkrótszych, mieści swą akcję w przeciągu dwóch dni. Myślę, że za to należy się duży plus, jakoś szczególnie nie przepadam za przydługimi historiami. Autor umiejętnie akcję z kilku tygodni zmieścił w kilkudziesięciu godzinach. Sprawia to, że akcja cały czas pędzi i nie zwalnia Od pierwszej strony jesteśmy rzucani w wir akcji. Można by się obawiać, że nadmiar wydarzeń może spowodować zmęczenie powieścią, ale nie w tym przypadku. W kilku innych książkach miałam do czynienia z tym, że nie pamiętałam co działo się kilka stron temu, ale na szczęście tutaj nie trzeba się tego obawiać. Nadmiar informacji nie przytłacza, podawane są one w starannych dawkach, aby przekazać jak najwięcej w krótkim czasie i nie zmęczyć przy tym czytelnika. Myślę, że jest to pierwsze co trzeba zaznaczyć.

Po drugie: bohaterzy.Główny bohater nie będzie moim ulubionym, ale nie trafi też na czarną listę. Jest charakterny i zapamiętam go na długo. Postaci ogólnie nie są dopracowani, ale to tylko takie czepianie się, ponieważ w ogóle się tego nie odczuwa, a ja chyba na siłę szukam negatywów.

Uwielbiam takie książki z zagadkami i tym podobne, a to właśnie jedna z nich. Brown jest ponoć mistrzem w swoim fachu i muszę przyznać, że jest w tym ziarno prawdy. Chętnie zabiorę się za jego pozostałe powieści.

"Inferno" ma wspaniały klimat. Aurę tajemniczości pogłębia fakt, że Robert nie pamięta kilku poprzednich dni. Książka jest pełna zwrotów akcji, których czytelnik się nie spodziewa. Kolejne strony przerzucałam z wypiekami na twarzy od początku do końca. Cały czas próbowałam rozgryźć o co chodzi, a na końcu okazało się, że nie wiedziałam o fakcie, który ułatwiłby mi znacznie pewne rzeczy.

Urzekło mnie także wydanie. Ja mam akurat w twardej oprawie z czego bardzo się cieszę, bo uwielbiam takie książki. Ma ona obwolutę ze zdobionym nazwiskiem autora, a pod spodem znajduje się czerwona okładka ze złoconym tytułem oraz imieniem i nazwiskiem Dana Browna bez żadnych dodatkowych elementów. Z tego wynika, że nie dosyć, iż od początku, już na zewnątrz jest świetnie, to w środku jeszcze lepiej!

Zakończenie mnie zaskoczyło, nie spodziewałam się czegoś takiego.

Ogólnie polecam książkę. Słyszałam, że Brown stosuje schematykę w swoich książkach, ale nie mam porównania. Nie znając dzieł tego autora muszę powiedzieć, że ta książka jest naprawdę dobra i cieszę się, że ją przeczytałam. Jak już wspomniałam, z pewnością sięgnę po inne książki tego autora, zwłaszcza zależy mi na "Kodzie Leonarda da Vinci", o której słyszeli wszyscy, a na pewno zdecydowana większość.

Zbrodnia i kara [przedpremierowo]

Raskolnikow... ach, mój drogi Rodionie Raskolnikow! Ślubuję ci miłość po wsze czasy!
Po tak dramatycznym wstępie, zapewne nie trudno zgadnąć, że główny bohater słynnej powieści Fiodora Dostojewskiego skradł moje serce popełniając przy tym zbrodnię. Nie ominie go także kara! Będę wracać do tej książki nie jeden raz i maltretować Raskolnikowa, aż mi się znudzi ( o ile to możliwe).
 Czy da się mówić o takiej klasyce, przedmiocie znienawidzonym przez wielu uczniów? Czy da się oceniać takie dzieło? Udało mi się z "Lalką", więc może uda mi się i tym razem. Wielu z was, o ile nie wszyscy, znacie tę powieść. Czytaliście ją z przymusu lub z własnej woli. Znacie całość lub fragmenty. Wiecie o czym opowiada i wiecie też, że nie jest nowością, a treść jest dla wszystkich chociaż w najmniejszym stopniu znana.
Najnowsze wydanie nakładem wydawnictwa MG jest zupełnie czymś nowym. Okładka jest wesoła i kolorowa, więc nawet najtwardszy przeciwnik książek będzie chętnie sięgać po tę książkę, a kiedy już to zrobicie pokochacie tę lekturę.
Nie sądziłam, że książka z dziewiętnastego wieku może tak mi się tak spodobać. Niewątpliwie jest to jedna z najlepszych książek, które dotychczas czytałam. Wciągnęła mnie niesamowicie i ciężko było mi się oderwać. Niestety musiałam od czasu do czasu przerwać, bo książka jest dosyć długa i ciężko byłoby czytać nieprzerwanie, aczkolwiek czytałam to z wręcz masochistyczną przyjemnością.
Jest to jedna z tych książek, które za każdym razem przekazują nam coś innego. Zawsze będzie to ta sama historia, a jednak inna. Jedna z tych, które trzeba i warto znać. Jedna z tych, które pokochasz.
  W pewnych momentach zachowania niektórych bohaterów wprawiały mnie w ogłupienie i zastanawiałam się, czy powinnam się śmiać czy płakać, aczkolwiek było to pozytywne.
"Miłość od pierwszego słowa" to chyba najlepsze określenie. Nie jest to lekka lektura, a jednak ja tak ją odczułam. Nie męczyłam się z nią i przewracałam strony z przyjemnością. Szkoda, że nie jest ona dłuższa, ale przeczytam także pozostałe książki Dostojewskiego.
Nie wiem jak Wy, ale jak dla mnie, to wydanie jest obowiązkowe. Premierę ma już 28 lutego. Jest to świetny prezent dla kogoś, jak i dla siebie. Na półce cieszy oczy, a treść niesamowicie urzeka. Po prostu musicie przeczytać tę książkę, jeżeli jeszcze tego nie zrobiliście.

Czytacie ten tekst dzięki wydawnictwu MG

Wiem o tobie wszystko [przedpremierowo]

Clarissa ma poważny problem. Po tym, jak Rafe, kolega z pracy zapałał do niej sympatią, jej życie zamieniło się w piekło. Jest zawsze tam, gdzie ona i... wie o niej wszystko.

Była to bardzo wyczekiwana przeze mnie książka. Nawet nie zgadniecie w co była zapakowana! Otóż w papier. To może nic dziwnego, ale były na nim fakty dotyczące... mnie. Na początku, aż podskoczyło mi serce. Co? Skąd ktoś to może wiedzieć? Promocja zachwyciła mnie nie mniej niż sama treść. Naprawdę to świetna sprawa! Ciekawa, ale i... przerażająca. Uświadamia to, jak wiele można się dowiedzieć o człowieku śledząc go w internecie. A chyba sami przyznacie, że większość z tych faktów nie jest ogólnie wiadomymi informacjami, a przynajmniej tak sądzę. W każdym razie mimo, że już wcześniej miałam ochotę na tej książce, po tym dodatku nie mogłam się opanować! Ina pewno pozwolił mi on lepiej zrozumieć Clarissę, choć myślę,że jej zaniepokojenie,czasem strach, jest opisany na tyle dokładnie, że także i Wy utożsamicie się z główną bohaterką. Dodam jeszcze tylko, że ten kto wymyślił tę promocję powinien dostać premię, ale obiecuję, że na tym kończę rozpływanie się nad tym dodatkiem i przestanę robić Wam chrapkę :)

 "Wiem o tobie wszystko" porusza bardzo ważny i aktualny temat - stalking. Stalkerem może być każdy, nawet ten, kto wygląda na "normalnego". Nie będę się tu rozwodzić nad wariantami psychologicznymi tego przypadku na czym znam się tak bardzo, że aż wcale.

Bardzo podobało mi się to, że książka naprawdę jest wyrazista i... prawdziwa. Autorka bardzo dobrze opisała problem jednocześnie nie męcząc czytelnika. Książka napisana jest lekko, co sprawia, że mimo powagi tematyki książki bardzo dobrze się to czyta i czerpie z tego radość. Podczas czytania można odnieść wrażenie, że ta historia wydarzyła się naprawdę, choć myślę, że jest ona bardzo podobna do autentycznych przypadków. Czytając tę powieść poczułam się jakbym to ja była Clarrisą i mnie to wszystko spotykało.

Kiedy pisałam pierwszy raz tę recenzję były to same "Ochy" i "Achy", więc stwierdziłam, że nie nadaje się to do publikacji i oto czytacie ten tekst. Musiałam ochłonąć po tej lekturze, aby spojrzeć na nią chłodniejszym okiem i sklecić parę w miarę sensownych zdań.

Ta powieść uzależnia. Nie można się od niej oderwać, a jeżeli jakimś cudem udało się komuś odciągnąć mnie na chwilę od tej powieści myślałam o niej nieustanie. Raz nawet złapałam się na tym, że oglądam się za siebie, aby sprawdzić, czy nie ma za mną Rafe.

I tutaj dochodzimy do najlepszej części tej lektury. Rafe. Niby to on jest czarnym charakterem, ale wyjątkowo go polubiłam. Momentami było mi go żal. Niewątpliwie miał nie po kolei w głowie, ale wzbudził moją sympatię. Z pewnością trafi on na moją listę ulubionych bohaterów książkowych.

Skoro poświęciłam akapit na Rafe, to nie mogłabym nie wspomnieć o Clarissie. To z jej perspektywy czytamy tę książkę. Znaczną jej częścią są zapiski głównej bohaterki dotyczące prześladowań Rafe, które były najciekawsze. Z początku nie mogłam zrozumieć Clarissy, ale w miarę czytania coraz bardziej zaczynałam ją lubić. Mimo to, na pewno nie zmieści się w kategorii najlepszych postaci.

Odczuwalny jest kunszt autorki, która pisze świetnie mimo, że "Wiem o tobie wszystko" to jej debiut. W ogóle bym tej lektury o to nie podejrzewała. Mam nadzieję, że ta pozycja trafi na wysokie miejsce w rankingu najlepszych debiutów. Z tyłu książki czytamy, że autorka tejże powieści - Claire Kendal - zachęcona sukcesem debiutu pracuje nad kolejną książką i wiem, że na pewno po nią sięgnę.

Polecam tę książkę każdemu. Jest to świetny thriller psychologiczny ukazujący problem stalkingu . Może być poradnikiem jak walczyć ze stalkerami, jest przestrogą. Jest to naprawdę wartościowa lektura.

 A to oko na okładce bardzo mnie urzekło:

Premiera już 18 lutego!

Za możliwość zrecenzowania tej książki dziękuję wydawnictwu Akurat

Wybraniec

Arlan to zniewolony kraj, którego jedyną nadzieją jest zapowiedziany przez starożytne proroctwo Wybraniec. By jednak mógł on wypełnić przepowiednię, sam musi najpierw uniknąć śmierci z rąk okrutnego i potężnego Mhar-Tarhada. Amaral, potomek królewskiego rodu, niespodziewanie zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, które mają doprowadzić do ostatecznej rozprawy z najeźdźcą. Nie podejrzewa nawet, że stawką w tej walce okaże się nie tylko wolność kraju, ale i życie jego córki. W tej historii przeplatają się losy wielu postaci, a każda z nich prócz potyczek z licznymi niebezpieczeństwami musi stawić czoła własnym słabościom.




"Wybraniec" to powieść fantastyczna, jednak ma wiele wartości. Główny problem to walka dobra ze złem, czyli to, co występuje w większości książek. Odniosłam wrażenie, że ukazuje sytuację polaków podczas II wojny światowej. Gramvard, stolica Arlanu ukazuje Warszawę, a jego mieszkańcy, którzy na własną rękę walczyli ze sługami wroga, to warszawiacy. Mhar - Tarhad to obraz Hitlera. Nie wiem, czy taki był zamysł autora, ale ja odniosłam takie wrażenie i bardzo mi się to spodobało.

Książka ma mnóstwo zwrotów akcji. Nie pozwólcie się zwieść. Nieprzewidywalna, a tylko w jedynym momencie, wiedziałam kim jest Wybraniec i nie mówię tu o początku książki, a i tak wyprzedziłam bohaterów tylko o kilka stron. Akcja nie zwalnia. Co rusz, opisywana jest jakaś walka i jak to podczas wojny, praktycznie na każdej stronie ktoś umiera.

Widać kunszt autora. Opisy były długie, ale ani raz, nawet na chwilę, nie nudziłam się. Bardzo wciąga, a ja, natychmiast utożsamiłam się z sytuacją arlańczyków. Naprawdę, nie cierpię powieści wojennych, ale tym razem... było to tak ciekawie napisane, że nie sposób polubić tej książki.

Bohaterowie byli znośni i naprawdę ich lubiłam, ale przez jedną z bohaterek, myślałam, że mimo wszystko odłożę tę powieść. Marana była najbardziej irytującą, pozytywną bohaterką z jaką spotkałam się w ciągu ostatnich dwóch lat. Jej bezsilność, nieporadność była nie do zniesienia.

Moim ulubionym bohaterem był Ksaref. Potwór idealny stworzony, przez Mhar-Tarhada. Nie miał uczuć, jego jedynym celem było zabijanie, które sprawiało mu przyjemność i praktycznie nie można było go zabić. Był okrutny, ale w końcu, dzięki małej dziewczynce, był bliższy człowieczeństwa niż nie jeden z nich.

Książka pełna wartości, które wiele wniosą w wasze życie. Mimo Marany, warto ją przeczytać, choćby po to, by poznać losy Ksarefa. Z takimi książkami, przychodzi wiara w polskich pisarzy.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwo Novae Res

Kolekcjonerka perfum

Londyn, 1955 rok: Grace Munroe ma dwadzieścia siedem lat. Jej małżeństwo z upadłym arystokratą Rogerem nie należy do udanych. Okazuje się, że życie londyńskich wyższych sfer to nie dla niej. Świat konwenansów, sztywnych manier i przepychu okazuje się wprost nie do zniesienia. Pewnego dnia Grace otrzymuje list, w którym dowiaduje się, że jest jedyną spadkobierczynią niejakiej Evy d’Orsey i że odziedziczyła po niej wspaniały apartament w stolicy Francji. Aby wyjaśnić pomyłkę, postanawia polecieć do Paryża. Wyjazd jest dla niej dobrą okazją, by oderwać się od problemów małżeńskich.Na miejscu Grace postanawia rozwikłać tajemnicę dziwnego spadku i z pomocą prawnika zbiera informacje o tajemniczej Evie d’Orsey. Poznaje jej dawne losy: pokojówki w nowojorskim hotelu, która z czasem staje się bohaterką licznych skandali i romansów, a także inspiracją dla największego kreatora perfum tamtych lat. Krok po kroku Grace odkrywa kolejne sekrety z życia Evy a także powód, dla którego to właśnie jej został zapisany apartament przy Place des Vosges...







Sięgnęłam po tę książkę z nadzieją na dobrą lekturę. Naturalnie nie zawiodłam się. Przeczytałam ją bardzo szybko, ale nie ze względu na dużą czcionkę,a dlatego, iż jest to niesamowity złodziej czasu. Powodzenia, kiedy będziecie chcieli się od niej oderwać. Przede wszystkim wątek detektywistyczny przyciągnął mnie do tej powieści. Gdyby nie to, że Grace na własną rękę chciała się dowiedzieć, dlaczego Eva zapisała jej majątek, całość byłaby nudna.

Główna bohaterka była trochę naiwna, jednak była znośna. Rozczarowała mnie jej reakcja, gdy dowiedziała się co ją łączy z Evą d`Orsey . Inni bohaterowie nie byli specjalnie barwni, ale nie zwróciłam na to uwagi. Wygląd zewnętrzny nie był zarysowany w jednym miejscu, a rozbijał się na urywki w kilku rozdziałach (np. "Jego niebieskie oczy" czy "Był wysoki, więc..")

Rozdziały były napisane z kilku perspektyw. Historia Evy była zobrazowana jako opowiadanie z jej punktu widzenia oraz mniejsze urywki opowiadała madame Zed. Przeszłość Grace także był opowiedziana. Jej dzieciństwo: śmierć ojca, ukochaną nianię itd.

Niektóre wątki pozostały niewyjaśnione. Zadaję sobie wiele pytań i nigdy nie uzyskam odpowiedzi. Mimo wszystko podobała mi się ta książka i polecam ją wszystkim. Jeżeli szukacie czegoś mocniejszego, coś z fantastyki, romans czy kryminał ta książka nie jest dla ciebie. Niech was nie zmyli stwierdzenie o wątku detektywistycznym. Nie znajdziecie tu aury tajemniczości ani intrygujących przygód. Jest to idealna obyczajowa powieść na wakacje.

                                                         Zdjęcie jest mojego autorstwa i nie zezwalam na jego kopiowanie
                        Za możliwość przeczytania tej powieści dziękuję wydawnictwo Muza

Tatuaż z lilą

Gdy Nina kończy 18 lat, w jej życiu zdarza się aż nadto przełomów. Jej chłopak okazuje się zainteresowany też innymi dziewczynami. W wypadku samochodowym giną jej rodzice. Jedynaczka na dalszą część edukacji wyjeżdża z Wilanowa do swojej ciotki w Stanach Zjednoczonych. Ale w rzeczywistości przenosi się dalej niż za ocean. Okazuje się, że otrzymany w emocjonalnej chwili tatuaż zaczyna być dla niej kluczem do świata Antilii, w którym nie wszyscy są przyjaciółmi…




Jeśli miałabym wyrazić swoją opinię, gdy byłam poniżej 200 strony byłaby to dobra recenzja, ale teraz nie jestem pewna. Od początku coś się działo i zachęcało do dalszego czytania. Bardzo cenię sobie, jeżeli książka zaczyna się bez zbędnych wstępów. Dawno tak szybko nie przeczytałam książki. Do 200 strony była to zwykła powieść z paranormal romace tylko, że jest to powieść fantasy dowiadujemy się po dwusetnej stronie, a tonie było dobrym pomysłem by tak odkładać ten wątek. Naturalnie domyślałam się wcześniej, ale Nina dowiedziała się tego pod koniec. Gdyby druga część nie zmieniła się w science fiction całość byłaby lepsza. Moim zdaniem pomysł z królestwem na innej planecie i magicznych kwiatach był kiczowaty. Kiedy fabuła skupiła się na tym czytałam tylko po to, aby dowiedzieć się kto wygra. Nie dowiedziałam się.

Główna bohaterka to głupia nastolatka. Potem stara się to zmienić, ale nie do końca jej się to udaje. Nadal pozostaje naiwna i bardzo mnie to irytowała. Mimo wszystko utożsamiłam się z nią. Bohaterowie byli znośni i tacy jakich bym sobie wyobraziła w sytuacji zaistniałej w książce.

Po gorzkich słowach muszę przyznać, że jednak podobała mi się ta książka. Były łzy, był niepohamowany śmiech, ale najbardziej odczułam ekscytację. Wyprowadzić się z Polski do Ameryki? Bajka i moje marzenie. Oczywiście dla Niny był to początek problemów.

Okładka była zachęcająca na komputerze, ale gdy zobaczyłam ją na żywo mniej mi się podobała. Ładna kolorystyka, ale pomijając to, że dziewczyna z okładki nie pasuje do opisu w książce, a tatuaż jest w zupełnie innym miejscy niż być powinien to jej twarz jest tylko niebrzydka, ale nie pasująca w żaden sposób to powieści. Za to ma ładne buty.

Książka wyłącznie dla młodzieży warto ją przeczytać choćby dla pierwszych 200 stron. Pochłonęłam je błyskawicznie. Na pewno sięgnę po kolejną część. Z takimi książkami przychodzi duma i przekonanie, że polak potrafi.

Za możliwość przeczytania powieści dziękuję Pani Ewie Seno oraz wydawnictwu Feeria

Moja mama czarownica. Opowieść o Dorocie Terakowskiej

Jedna z najpopularniejszych polskich pisarek, wzbudzająca skrajne emocje, żona Macieja Szumowskiego, matka dwóch córek, indywidualistka i prowokatorka, kobieta o silnym charakterze i wielkiej wrażliwości, niepokorna, niezależna, nieodgadniona.




O ile poprzednie książki nie przypadły mi do gustu, to ta książka mnie zaskoczyła. Po poprzednich pozycjach tej autorki, nie liczyłam już na nic nadzwyczajnego. Nie jestem fanką biografii, a ta książka na taką zakrawa. Biografie kojarzą mi się z nudą, bo kto by chciał czytać o czyimś życiu? Przy tej książce na pewno nie będziecie się nudzić. Pani Dorota Terakowska oraz Katarzyna T. Nowak mają przeszłość o jaką ich nie podejrzewałam. Momentami była one nieprawdopodobne, a jednak Dowiedziałam się, że Pani Dorota miała najładniejsze nogi w Krakowie, a Pani Katarzyna próbowała porwać samolot.

Pani Dorota była interesującą osobą, czego nie spodziewałabym się po przeczytaniu jednej z jej pozycji. Nigdy nie spojrzałabym na nią jak na zbuntowaną nastolatkę. Rodzina Terakowskich także nie była mniej osobliwa. Przyznam szczerze, że gdyby trochę podkolorować historie z życia tejże rodziny, wyszłaby niezła książka fantasy." Moja mama czarownica" jest bogata w ilustracje, a dokładniej zdjęcia. Był to wspaniały pomysł, aby je opublikować.

Powieść napisana jest lekkim językiem, zupełnie zrozumiałym i dlatego też, przyjemnie i szybko się ją czytało. Nie ma wszechobecnego chaosu, jaki zauważyłam w innych książkach Katarzyny T. Nowak. Każda postać jest barwnie przedstawiona i opisana. Żadna z nich nie jest nudna. Mimo wszystko nie wiem czy chciałbym mieć taką rodzinę. Książka jest napisana z humorem, ale opowiada o wielu problemach życiowych oraz relacji matki z córką, która początkowo nie jest najlepsza. Jest to z pewnością najlepsza książka biograficzna, jaką czytałam.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Literackimu

oraz Katarzynie T. Nowak

Co mówią umarli

Na jednej z plaż nieopodal Kartageny zostają odnalezione przez policję zwłoki kilkunastoletniej Susany. Nieopodal policja odnajduje również spitego do nieprzytomności i pokrwawionego chłopaka. Wszystko wskazuje na to, że to on jest mordercą, więc szef policji w Cartagena powierza, w swoim mniemaniu błahą, sprawę młodemu i niedoświadczonemu inspektorowi, Juanitowi Proezie. Inspektor prowadzi śledztwo zgodnie z przyjętymi normami - żmudnie i po kolei. W trakcie przesłuchań, badań i poszukiwań dochodzi do wniosku, że zabójstwo dziewczyny jest jednym z wielu morderstw wcześniej nierozpoznanych przez policję, dokonanych przez seryjnego mordercę. Niektóre ślady prowadzą do dziwnego klubu "Klubu Lolita", w którym spotykają się miłośnicy powieści Nabokova.







Jestem trochę zawiedziona. Akcja nie jest tak wartka jakbym sobie tego życzyła i taka jakiej się spodziewałam. Od kryminałów wymagam nutki thrillera, strachu. Moment znalezienia ciała nie ma w sobie tego dreszczyku i emocji, który zwykle towarzyszą takim scenom. W każdym kryminale musi być dochodzenie, a do tego nie ma wątpliwości. Tutaj oczywiście był ten element, ale nie wyczuwało się tego, że wszystko jest pokryte tajemnicą. Moment odkrycia sprawcy powinien wywołać u mnie dreszcz emocji, ale... nic takiego nie nastąpiło. Gdy morderca tłumaczył cel swoich działań powinno wywołać to we mnie jakieś uczucia. Ostatecznie, jest to przecież punkt kulminacyjny. Podczas wizyty w prosektorium wszystko powinno być lepiej opisane. Od strony emocji ta książka mnie zawiodła.

Do kreacji bohaterów, autor nie przywiązał szczególnej uwagi, a przynajmniej jeżeli chodzi o wygląd. Do charakterów nie mogę się przyczepić. Bohaterowie byli przyjemni. Każdy z osobna miał odmienny sposób bycia. Ci, którzy mieli irytować robili to, a ci, którzy mieli być pozytywni byli nimi.

Do samego końca nie wiedziałam kto jest sprawcą. Kiedy już myślałam, że odkryłam wszystko nagle, BUM! Pomyliłam się. Nie zmienia to faktu, że tajemnica nie byłą wyczuwalna.

Mimo gorzkich słów jakie tu padły książka nie była tragiczna. Czytało się przyjemnie i szybko utożsamiłam się z głównym bohaterem. Nie nudziłam, opisy nie były męczące, a dialogi humorystyczne. Jeżeli macie ochotę na lekką powieść, bardzo ją polecam. Kryminał jest z niej kiepski, ale powieść przyjemna. Jest to nie całkiem udany debiut. Mimo wszystko chętnie sięgnę po kolejną część.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Muza:

Przypominam także o konkursie, w którym można wygrać "Kasikę Mowkę": http://chcecosznaczyc.blogspot.com/2014/06/konkurs-z-katarzyna-t-nowak.html

Zamieniona

Kiedy Wendy Neverly miała sześć lat, matka, przekonana, że jest potworem, usiłowała ją zabić. Jedenaście lat później Wendy usiłuje zgłębić swoją tajemnicę. Kim jest? Do jakiego świata należy? I dlaczego jest inna?
W kolejnym nowym mieście i w nowym liceum Wendy znowu jest wyobcowana. Nie potrafi się z nikim zaprzyjaźnić. I nikomu nie może zdradzić swojego sekretu: że potrafi wpływać na ludzkie umysły, narzucać im swoją wolę...
Pewnej nocy za jej oknem zjawia się nieoczekiwanie tajemniczy Finn. Chłopak zna odpowiedzi na jej pytania, zagadkę
jej przeszłości, źródło jej daru i drogę do miejsca, którego istnienia nawet nie podejrzewała...




Obok tej książki wielokrotnie przechodziłam obojętnie. Zawsze w pewnym momencie ją zauważałam, ale za każdym razem miałam do kupienia coś lepszego. Pewnego dnia pomyślałam "A co mi tam?" i kupiłam ją. Sama z siebie śmiałam się, że wcześniej nie chciałam poznać tego arcydzieła. Opis to nic w porównaniu z tym, co znajdziemy w środku.

Mamy dosyć oczywistą sytuację: Dziewczyna inna niż wszyscy. Pewnego dnia spotyka tajemniczego nieznajomego, a wtedy jej życie diametralnie się zmienia. To byłoby naprawdę najbanalniejsza książka na świecie. Tymczasem autorka użyła wątku trolii. Nie takich jakie wszystkie znają. Co to, to nie. To nadało świeżości powieści. Kolejne urozmaicenie wprowadza to, że "matka" chciała zabić Wendy w dzieciństwie. Wątek miłosny jest świeższy i ciekawszy niż w innych książka typu paranormal - romance.

Bohaterowie są przyjemni. Natychmiast utożsamiłam się z główną bohaterką. Nawet negatywne postacie są na pewny sposób sympatyczne. Natomiast Finn jest moją ulubioną postacią. Zmienia się to wraz z trzecią częścią trylogi. Nie znaczy to, że będzie on negatywną postacią.

Napisane lekko i przyjemne. Opisy nie nudzą,akcja biegnie cały czas w szaleńczym tempie, ale czytelnik się nie gubi. Dialogi i opisy są ciekawe.

Polecam tę książkę szczególnie młodzieży. Jest napisana z myślą o nastolatkach i myślę, że tylko dla nich. Starszym może się nie spodobać, a młodsi mogą jej nie zrozumieć. W pewnym sensie morał może być zaskakujący. Uwielbiam tę książkę.

Kobieta w wynajętych pokojach

Sympatyczna bohaterka, z którą czytelniczki identyfikują się od pierwszych stron książki, w niczym nie przypomina typowej "starej panny". Jest inteligentna i samodzielna, ma ciekawą pracę, a przez jej życie nieustannie przewijają się mężczyźni (wśród nich między innymi: ksiądz i kucharz). A jednak nie udaje się jej uciec od problemów, które przeżywa każda współczesna kobieta: pragnie zachować niezależność, poszukuje prawdziwej miłości, walczy ze strachem przed samotnością i upływem czasu. Boi się jednak zobowiązań, nie ma instynktu macierzyńskiego; musi poradzić sobie z emocjonalnym zawirowaniem spowodowanym życiem w miłosnym trójkącie.




Miało to być coś o miłości, a przynajmniej to wywnioskowałam z opisu. Miało to być coś przyjemnego. Czy było? Nie do końca.

Historia niby prosta, oczywiście na pozór. Czytając tę książkę nie miałam wrażenia, że czytam o czterdziestolatce. Postaci były dosyć przyjemne, Irytowało mnie, że autorka nie nadała imion mężczyzną głównej bohaterki. Przez cały czas był to "Pierwszy" i "Drugi". Wszystko było bardzo zagmatwane. Nie mogłam się połapać. Nudziłam się i choć widzę w tej powieści pewien potencjał to nie było to szczególnie przyjemne. To było po prostu... dziwne. Może to ja tego nie zrozumiałam, a może taka po prostu jest. W każdym razie wyrażam TYLKO swoją opinię.

Okładka jest intrygująca, a czcionka duża, więc dobrze i szybko się czyta. Według mojej znajomej, tytuł jest co najmniej dwuznaczny. Treść taka na szczęście nie jest.

Jestem zawiedziona, że autorka kolejny raz pisze o starszej kobiecie. Rozumiem, że może łatwiej jest jej o nich pisać, ale może odmiana wyszłaby wszystkim na dobre? Książki Pani Katarzyny z pewnością nie są skierowane do młodzieży, ale może warto by się nad tym zastanowić? Może jakiś wątek fantasy? Z takim warsztatem pisarskim jestem pewna, że by się udało.

Książka nie spodoba się młodzieży, ale dla starszych czytelników może być przyjemna. Wielu ludziom może się spodobać, więc zachęcam do przeczytania jej mimo wszystko.

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję wydawnictwu Literackiemu i Katarzynie T. Nowak

Ps. Wywiad chcielibyście teraz, czy po recenzji "Moja mama czarownica"?

Zaręczyny

Evelyn jest mężatką od czterdziestu lat - tyle czasu upłynęło od chwili, kiedy drugi mąż zsunął z jej palca pierwszą obrączkę i wyłożył na to miejsce swoją. Delphine oglądała dwa oblicza miłości - ekstatyczną euforię romansu i wściekłą, mściwą furię, która przyszła po jego zakończeniu. James, ratownik medyczny, pracuje na nocną zmianę i wie, że rodzina żony uważa, iż mogła trafić lepiej, zaś Kate, partnerka Dana od dziesięciu lat, widziała już najrozmaitsze śluby - na plaży, w ogrodzie lub w zamku - i poprzysięgła sobie nigdy, pod żadnym pozorem, nie wychodzić za mąż.




Ta powieść jest książką wielowątkową. Dzieje się w okresie prawie stu lat. Żaden z bohaterów nie jest ze sobą w jakikolwiek sposób związany, jedyne co łączy te historie to zaręczyny, a dokładniej diamentowe pierścionki.

Jest to niezwykła powieść. Uczy wiele, choć nie jest to mocno zarysowane. Po jej przeczytaniu na wiele spraw spojrzałam inaczej.

Czyta się długo aczkolwiek przyjemnie. Nie ma tam akcji, jest to powieść obyczajowa. Ma ładną okładkę, choć ta sugeruje lekturę dla nastolatków. Nie nudziłam się, choć w zasadzie nic się nie działo. Styl pisania autorki jest na tyle dobry, że nawet z opisu zwykłego dnia codziennego, potrafi zrobić coś ciekawego.

Sięgając po tę lekturę nie spodziewałam się fajerwerków. Dobrze, że jednak ją przeczytałam, bo wiele bym straciła.

Postacie są barwne, choć ciężko mi powiedzieć o nich coś więcej, ponieważ nie mogłam się skupić na jednym z nich i nie zwracałam na to uwagi. Każde myśli inaczej i ma inne poglądy. Mają różne zdanie i na pewno któryś z nich jest podobny do ciebie. Ja znalazłam taką osobę.

Polecam tę książkę starszym. Nie mówię, że nie nadaje się dla młodzieży, ale kogoś takiego może po prostu nudzić. Jeśli macie wątpliwości to nie, nie jest to książka dla dorosłych.

Za możliwość przeczytania tej pozycji dziękuję wydawnictwu Muza

Alicja w krainie zombi

Jej ojciec miał rację. Potwory istnieją… By pomścić śmierć rodziny, Alicja musi się nauczyć, jak walczyć z zombi. Nie spocznie, dopóki nie odeśle każdego żywego trupa z powrotem do grobu. Na zawsze.


Ta książka nie zmusza do myślenia. Jest to typowa młodzieżówka, coś na kształt Zmierzchu z tą różnicą, że nie ma wampirów, a są zombi i pierwszoplanowy przystojniak nie jest kimś o nadprzyrodzonych mocach (prawie), ale to nie czyni z tej książki obyczajówki. Nadal jest to paranormal romance, ale najważniejszy wątek to zombi, co bardzo mi się podobało. Nie czytałam jeszcze książki o nich, ale słyszałam o tym co nieco, więc stwierdzam, że w tej powieści na te potwory autorka miała świeży pomysł. Zombi - duchy, a ich łowcy także mają jakieś nadprzyrodzone moce, których oczywiście nie zdradzę, ale od razu zaznaczam - nie są czarodziejami, ani nic w tym rodzaju.

Inicjatywa bardzo ciekawa. Napisane prosto, ale to atut. Wciąga i nie można się oderwać, ponieważ akcja płynie do ostatniej strony. Chciałabym napisać, że początek także był taki wspaniały, ale nie mogę. Przez kilkadziesiąt stron nic się nie działo, więc się nudziłam i pomyślałam, że nic z moich wysokich oczekiwań, a jednak się pomyliłam.

Główna bohaterka była znośna, ale momentami mnie irytowała. W jej zachowaniu wiele bym zmieniła, ale po zastanowieniu się doszłam do wniosku, że bez tego książka byłaby mniej barwna. Cole - mój kochany Cole. Szef "gangu", którego bała się całą szkoła. Oczywiście to w nim Alicja się zakochuje. Gdy dowiedziałam się o co chodzi byłam zirytowana tym, że mają ich za brutali, a tymczasem oni ratowali im tyłki.

Sięgając po tę powieść chciałam przeczytać coś lekkiego, młodzieżowego. Naturalnie nie zawiodłam się. Książka momentami przewidywalna, co nie znaczy, że mi to przeszkadza. Na pewno sięgnę po kolejną część.

Uprowadzona

Ta historia mogła się przydarzyć każdej dziewczynie. Tak, tobie też. Lotnisko. Oczekiwanie na przygodę. Przystojniak, który proponuje ci kawą. A po chwili jesteś na końcu świata, zdana na łaskę i niełaskę porywacza.

Czy przetrwasz?

Czy wrócisz do swojego życia?

A co będzie, jeżeli się zakochasz??

Jak mogę coś napisać o książce, która tak mnie wzruszyła? Nie wiem, ale spróbuję.

Nie zdarza mi się płakać przy książce. Nigdy. Tym razem musiałam, nie mogłam inaczej. Sądziłam, że będzie to zwykła opowieść miłosna dla nastolatków. Szczerze? Była. No może ten wątek miłosny nie był taki wyraźny od początku. Byłą to ciekawa historia, napisana prosto i niezbyt barwnym językiem. Całość to list, w którym Gemma - tytułowa uprowadzona pisze do Tylera - porywacza. Teraz może tego nie rozumiecie i nie będziecie przez ponad połowę książki, ale w końcu zobaczycie sens tego. Powieść wciągała i niechętnie ją odkładałam, ale nie byłą ambitna. Aczkolwiek jakimś sposobem się w niej zakochałam.

Wspominałam już, że mam słabość do negatywnych bohaterów? Tyler w gruncie rzeczy taki był, ale nie od początku można by tak jednoznacznie stwierdzić. No, więc Tyler został moim aktualnym książkowym mężem, a znając życie potrwa to dopóki nie zacznę następnej książki.

Gemma była naiwna. Zwykłą nastolatka jakich wiele w książkach. Mimo wszystko polubiłam ją. Momentami mnie irytowała swoimi uczuciami, ale nie była najgorzej wykreowana. Miała wolę przetrwania i niewątpliwie była odważna.

Ten moment kiedy płakałam. Nie spodziewałam się tego po tej książce, ponieważ od początku wydawała mi się płytka, tylko historia Tylera dawała do myślenia. Pod koniec zaczęłam odczuwać wzruszenie. Na ostatniej stronie pękłam. Przy ostatnich słowach skierowanych do Tylera łzy leciały mi jak grochy i do tej pory emocje nie opadły.

Książka skierowana jest dla młodzieży i naprawdę ją polecam. Może także wzruszycie się tak jak ja? Przeczytajcie - musicie.

Kasika Mowka

Samotna, porzucona przez rodziców dziewczynka, jest wychowywana przez nadopiekuńczą babcię, która stwarza jej sztuczny azyl. Kasika Mowka jest dzieckiem całkowicie wyizolowanym i nie przystosowanym do świata. Przeczytała tony książek, a nie potrafi umyć się ani zawiązać sobie butów.







Nie ulega wątpliwości, iż ta książka jest wyjątkowa. Krótka, bo liczy sobie zaledwie trochę ponad sto stron, ale mimo to, przekazano w niej wiele treści. Opowiada o nietypowym dzieciństwie, trudnym dojrzewaniu, buncie i dążeniu do wolności. Osobliwa, wspaniała. Podobała mi się, a zarazem nie.

Kasika Mowka to nie prawdziwe imię i nazwisko głównej bohaterki. Jest wymyślone przez nią w dzieciństwie. W wieku dziesięciu lat dziewczynka zdała maturę. W wieku trzech lat czytała i pisała płynnie. Jest dziwną postacią. Czyta setki książek i przewyższa inteligencją każdego, nie tylko w swoim wieku. Gdy ją poznajemy jest po prostu małą dziewczynką, dziwną, ale w miarę normalną. Z wiekiem stała się opryskliwa, złośliwa i nieznośna. Rozkazywała swojej babci na nic nie zważając, nie licząc się z nikim. Była bardzo irytująca. Wychowana w niezwykły sposób nie potrafiła sprzątać ani nawet się umyć. Nie potrafiła gotować ani nawet kroić chleba.


Babcia tytułowej bohaterki była poczciwą kobietą. Trzymała swoją wnuczkę pod kloszem. Nie pozwalała jej sprzątać, gotować, kroić chleba, a to wpłynęło okropnie na Kasike. Nigdy jej nie wypuszczała dalej niż na podwórko i do szkoły kiedy chodziła tam przez krótki czas. Przez to, gdy dziewczyna wyruszyła poza bramę kamienicy, ludzie i gwar przeraziły ją i zgubiła się. Babcia była na każde zawołanie dziewczynki. Mówiła "Zrób mi kanapki", a ona to robiła. Kochała ją, zrobiłaby dla niej wszystko. Znosiła jej humory i nie odstąpiła. Pewnego dnia umarłą, a Kasika musiała radzić sobie sama. Nigdy nie pracowała, nie sprzątała, nie znała świata. Wyobraźcie sobie jej sytuację.


Ta książka jest piękna,ale niesamowicie irytująca. Mam co do niej mieszane uczucia. Spodobać może się każdemu lub nikomu. Nie potrafię określić do kogo jest skierowana.


Niedługo pojawi się wywiad z autorką. Z tą książką przyszło wiele pytań. Na półce czekają w kolejce jeszcze dwie książki tej pisarki, więc dopiero gdy je zrecenzuję wywiad będzie kompletny.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Literackiemu

Oraz Katarzynie T. Nowak

Troje

Czarny czwartek. Dzień, którego nie sposób zapomnieć. Dzień, w którym niemal równocześnie w czterech miejscach na świecie dochodzi do katastrof wielkich samolotów pasażerskich. Giną setki ludzi, przeżywa tylko czworo. Jedną z nich jest Pamela May Donald. Leżąc w pogorzelisku, wśród poskręcanych fragmentów kadłuba i zmasakrowanych szczątków współpasażerów, nagrywa na komórkę wiadomość, która wstrząśnie światem. Wkrótce potem umiera.

Zostaje ich tylko troje.

To dzieci, jakimś cudem prawie niedraśnięte, co nie znaczy, że niezmienione. Wokół nich i z nimi zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Nie uchodzi to uwagi religijnych fanatyków na całym świecie. Pojawiają się domysły, podejrzenia i teorie. Niektóre intrygujące, inne fantastyczne, jeszcze inne groźne. Wreszcie komuś przychodzi do głowy myśl, że musi być jeszcze jeden ocalony. Jeszcze jedno cudowne dziecko. Rozpoczynają się poszukiwania, a raczej polowanie.

I wtedy świat zmienia się do końca.


Ostatnimi czasy stało się głośno o książce "Troje" Sarah Lotz. Niedawno miała swoją światową i polską premierę, a ja od czasy, gdy o niej usłyszałam chciałam ją bardzo przeczytać. Początkowo jej treść była tajemnicą, co jeszcze bardziej wzmogło moje zaciekawienie tą książką. Wiedziałam, że będzie grzechem jej nie przeczytać. Pewnego dnia wydawnictwo Akurat przysłało mi tę książkę do zrecenzowania. Nie macie pojęcia, jaka z tego powodu byłam szczęśliwa. Z chwilą, gdy zobaczyłam okładkę byłam zachwycona. Z pewnością jest to najlepsza okładka jaką widziałam od dawna. Czarne brzegi kartek, czarna okładka. Tajemniczy samolot w tle, ten wymowny tytuł rzucający się w oczy i cztery line, niby namalowane palcami we krwi. Trzy czerwone, jedna czarna. Wizerunek ocalałych dzieci w tych czerwonych liniach, ale nikogo w czarnej. Trzy mają symbolizować Troje ocalałych, jedna ma symbolizować Pamelę, która przeżyła, nagrała wiadomość i zmarła. Kto by nie sięgną po taką książkę?

Okładka jest tylko miłym umileniem, liczy się treść. Naturalnie spodziewałam się fajerwerków. Jak mogło być inaczej? Z tyłu książki tajemnicze napisy:

Cztery katastrofy.

Troje ocalonych.

Przesłanie, które zmieni losy świata.


Odchyl okładkę z tyłu i zobaczysz dokładniejszy opis. Nie mogłam się oprzeć i natychmiast zaczęłam czytać. Pierwsze strony były nudne, ale tak to bywa w przypadku wielu książek. Na pierwszy ogień poszła historia Pameli. Pierwsze zdania są bardzo śmieszne, ponieważ bohaterka nie odwiedziła toalety przed wejściem do samolotu. Ten dobry humor znika gdy samolot zaczyna spadać.


Całość to relacje świadków, tych, którzy stracili bliskich oraz ludzi w żaden sposób nie związanych z katastrofami ani ofiarami. To bardzo urozmaicano książkę. Fabuła jest bardzo ciekawa, ale wszystko psuje sposób w jaki jest napisana. Całość to ciąg monologów. Czyta się długo, a zarazem przyjemnie. Nie ma opisów, ponieważ wcale nie jest to jako tako opowieść.


Nie jestem zachwycona. Może moje złe wrażenie jest spowodowane wygórowanymi oczekiwaniami? Nie mogę wam jej odradzić z czystym sumieniem. Mimo wszystko jest to piękna książka. Spodoba się wielu osobom, ale mnie raczej nie. Na pewno nie jest to jednak z tych książka, do których się wraca. Nie jest to lekka lektura,bezmyślna. Miło spędzić z nią czas, ale po pewnym czasie się nudzi.

Za możliwość przeczytania tej książki, dziękuję wydawnictwu Akurat